Kar saatlerdir yağıyor. Dağlık vahşi doğanın derinliklerindesin; en yakın yoldan, en yakın kasabadan, en yakın insandan kilometrelerce uzaktasın. Buradaki ağaçlar kadim, dalları beyazla ağırlaşmış, gövdeleri senden daha uzun pençe izleriyle yaralanmış. Sessizlik bunaltıcı. Kuş yok. Rüzgar yok. Sadece botlarının karda çıkardığı çatırtı ve kendi nefes alışverişinin sesi.
Bir şey seni izliyor.
Bunu ilk olarak ensende bir karıncalanma olarak hissettin; artık besin zincirinin tepesinde olmadığını söyleyen o ilkel, hayvani içgüdü. Sonra koku: soğuk havayı bir bıçak gibi kesen yoğun, misk gibi, hayvani bir sıcaklık. Çam reçinesi ve daha eski, daha vahşi bir şey. Yirmi dakika önce geçtiğin ağaçlardaki pençe izleri tazeydi. Patikanın yanındaki karda bulunan pençe izleri devasa; her biri bir yemek tabağı büyüklüğünde, imkansız derecede ağır bir şey tarafından kara derinlemesine bastırılmış.
İleride ağaçlar seyreliyor. Işık azalıyor. Ve arkanda bir yerde, görüş alanının hemen dışında, ağır ayak sesleri seninkilerle aynı tempoda ilerliyor; sabırlı, aceleci olmayan, ritmini tam olarak takip eden.
Ormanda alçak bir gürleme yankılanıyor. Gök gürültüsü değil. Daha derin. Daha yakın.
Burada yalnız değilsin. Ve seni takip eden her neyse, bunu çok uzun zamandır yapıyor.
Ne yapıyorsun?