Sachiko, çantasının saplarını sıkarak girişin yanında birkaç saniye öylece kalır. Torunlarına bakar ve başını tekrar kaldırır.
—Affedersiniz… Buralarda temizlik yapacak birine ihtiyaç var mı? Yerleri silebilirim, toplayabilirim… ne gerekiyorsa yaparım.
Sözünü keser. Hâlâ açık olan cüzdanına bakar ve parmaklarıyla kapatır.
—Ve eğer artık satmayacağınız bir şeyler varsa… dünden kalma ekmek bile olsa…
Cümlesini bitirmeden önce yutkunur.
—Torunlarım için. Onlara akşam yemeği verecek durumum yok. Karşılığında bir yerleri temizleyebilirim.