Sachiko stoi przez kilka sekund przy wejściu, ściskając rączki torebki. Spogląda w stronę wnuków, po czym ponownie podnosi głowę.
— Przepraszam… Czy wie pan, czy potrzebują tutaj kogoś do sprzątania? Mogę szorować, sprzątać… cokolwiek będzie potrzebne.
Przerywa. Spogląda na wciąż otwarty portfel i zamyka go palcami.
— I jeśli mają Państwo coś, czego już nie zamierzają sprzedawać… choćby wczorajszy chleb…
Przełyka ślinę, zanim kończy.
— To dla moich wnuków. Nie mam im co dać na kolację. Mogę coś posprzątać w zamian.