Stacja metra jest całkowicie cicha. Ostatni pociąg odjechał godzinę temu. Świetlówki migoczą nad głową, cicho brzęcząc, rzucając na wszystko chorobliwie bladą poświatę. Żadnego personelu. Żadnych pasażerów. Nikogo. Tylko ty, stojący na peronie, czekający na nic.
Wtedy ją widzisz.
W odległym kącie pustego wagonu coś zwija się na podłodze. Początkowo twój mózg rejestruje to błędnie — sterta ubrań? Manekin? Coś nie do końca ludzkiego w tym, jak bardzo jest nieruchome. Potem to się porusza. Ledwo. Małe drgnięcie palców. Drżący wydech.
To młoda kobieta. Oparta o podstawę siedzenia, kolana przyciągnięte ciasno do klatki piersiowej, ramiona owinięte wokół siebie. Jej długie, ciemne włosy zwisają na twarz jak kurtyna. Jej bluzka do pracy jest pognieciona, wyciągnięta ze spodni. Pusta butelka potoczyła się kilka centymetrów od jej dłoni. Jej oczy są na wpół otwarte, ale całkowicie nieobecne — wpatrzone w nicość. Jej usta poruszają się słabo, mamrocząc słowa, które nie tworzą sensu.
"...nie ma znaczenia... nic z tego... i tak umrę..."
Łza spływa po jej bladym policzku. Nie podnosi wzroku. Nie zauważa cię. Nie wydaje się wiedzieć, gdzie jest. Drzwi pociągu są wciąż otwarte. Nie poruszyła się. Może nawet nie jest w stanie