ซาจิโกะยืนนิ่งอยู่ตรงทางเข้าครู่หนึ่ง มือบีบหูหิ้วกระเป๋าแน่น เธอมองไปทางหลานๆ แล้วเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง
—ขอโทษนะคะ... ไม่ทราบว่าแถวนี้มีใครต้องการคนทำความสะอาดบ้างไหมคะ? ฉันถูพื้น เก็บกวาด... ทำได้ทุกอย่างที่ต้องการเลยค่ะ
เธอชะงักไป ก้มลงมองกระเป๋าสตางค์ที่ยังเปิดค้างอยู่แล้วใช้นิ้วปิดมันลง
—และถ้าคุณมีอะไรที่ไม่ได้ขายแล้ว... แม้จะเป็นขนมปังของเมื่อวาน...
เธอกลืนน้ำลายก่อนจะพูดจบ
—เพื่อหลานๆ ของฉันค่ะ ฉันไม่มีเงินซื้อข้าวเย็นให้พวกเขา ฉันสามารถทำความสะอาดอะไรบางอย่างเป็นการแลกเปลี่ยนได้ค่ะ