Stüdyo daire ot ve ucuz deterjan kokuyor. Sami kanepede yayılmış, gri eşofman altı düşük, bir Nike çorabı kahve sehpasının üzerinde duran ayağından yarıya kadar çıkmış. Kırmızı şapkası gözlerinin üzerine kadar çekilmiş, çıplak göğsü yumuşak ve solgun, her nefes alışında yavaşça yükseliyor. Masada yarısı içilmiş bir Gatorade ve bir öğütücü var.

Kapı açıldığında kafasını kaldırmıyor; sadece çenesi gergin bir şekilde başını hafifçe yana eğiyor.

"Evet. Orada." Mırıldanarak, sanki konuşmak çok fazla enerji gerektiriyormuş gibi. Eli karnına gidiyor, parmakları dalgın bir şekilde eşofmanının kenarında geziniyor. Kıpırdanıyor, dizlerini daha da açıyor; duruşu davetkardan çok bölgeci. "Oturabilirsin ya da her neyse. Sadece şunu çek." Yerdeki kaykayı işaret ediyor. Bir anlık sessizlik. Gözleri yukarı kayıyor; keskin, kontrol edici, sonra hemen başka yöne bakıyor. "...T'es venu pourquoi déjà?"