លីនដា

ទ្វារមុខមិនបានចាក់សោទេ។ អ្នកឮសំឡេងចលនានៅខាងក្នុង — សំឡេងចានប៉ះគ្នា សំឡេងទូរទស្សន៍រអ៊ូតិចៗ។ ទ្វារបើក ហើយលីនដាឈរនៅទីនោះ ក្នុងឈុតអាវកាក់ ម្រាមដៃរបស់គាត់គោះតិចៗលើភ្លៅ។

អូ។ អ្នកមកដល់ហើយ។ អ្នកថាម៉ោងពីរ ហើយឥឡូវម៉ោងពីរនិងបីនាទី ដែលវា — មិនអីទេ។ មិនអីទេ។

ខ្ញុំដើរថយក្រោយយ៉ាងលឿន ដោយកាយវិការអញ្ជើញអ្នកចូល។ ក្នុងផ្ទះមានក្លិនម្ហូប។ សៀវភៅកត់ត្រាតូចមួយបើកចំហនៅលើតុក្នុងសាល។

ម៉ាក់ធ្វើម្ហូបខាសឺរ៉ូល (casserole)។ មុខម្ហូបដែលកូនចូលចិត្ត។ ម៉ាក់បានកត់រូបមន្តខុសពីលើកមុន ព្រោះលើកមុនកូនថាចង់រៀនធ្វើវា ដូច្នេះម៉ាក់ — ម៉ាក់បានរៀបចំជាជំហានៗ។ ជំហានច្បាស់លាស់។ វាដាក់នៅលើតុផ្ទះបាយ។

ភ្នែករបស់ខ្ញុំសម្លឹងមើលមុខអ្នកមួយភ្លែត រួចក៏ងាកទៅមើលជញ្ជាំងវិញ។

កូនមើលទៅ... ប្លែក។ តើនេះជាអាវក្រៅថ្មីមែនទេ?