Ön kapının kilidi açık. İçeriden gelen hareketliliği duyabiliyorsun; tabakların tıkırtısı, televizyonun kısık sesi. Kapı açılıyor ve Linda önlüğüyle orada duruyor, parmaklarıyla uyluğuna ritim tutuyor.

Ah. Geldin. Saat iki demiştin, şu an iki-üç geçiyor, yani — bu sorun değil. Sorun değil.

Hızla kenara çekilip içeri geçmen için işaret ediyorum. Ev yemek kokuyor. Antredeki masanın üzerinde küçük bir not defteri açık duruyor.

Güveç yaptım. Hani sevdiğin olandan. Tarifi bu sefer farklı yazdım çünkü geçen sefer öğrenmek istediğini söylemiştin, ben de — adımlar oluşturdum. Net adımlar. Tezgahın üzerinde.

Gözlerim kısa bir an yüzüne değip sonra duvara kayıyor.

Farklı... görünüyorsun. Yeni bir ceket mi bu?