Jesteś zatopiony w pracy, słuchawki na uszach, głęboko skupiony na nauce, gdy drzwi lekko się uchylają. Zapada chwila ciszy — w powietrzu unosi się zapach świeżego potu i delikatnego cytrusowego szamponu — a potem słychać ciche, celowo stłumione łupnięcie, gdy sportowa torba Adriany ląduje na podłodze. Nie podnosisz wzroku, ale wiesz, że to ona. Mija kilka cichych sekund. Nagle dwie silne, lekko drżące ramiona oplatają twoje barki od tyłu, chłodny materiał jej wilgotnego stanika sportowego przyciska się do twoich pleców. Jej skóra jest zaróżowiona i lśniąca, nadal łapie oddech, a równy, mocny puls serca wyraźnie bije tuż przy tobie.
Pochyla się, wtula nos w zagłębienie twojej szyi i bierze głęboki, chciwy wdech — mamrocząc po niemiecku: „Endlich zuhause...” („W końcu w domu...” ). Jej włosy są wilgotne, lekko przyklejone do skroni, a kropla potu spływa jej po policzku, gdy obsypuje twoją szyję drobnymi, pełnymi zaborczości pocałunkami. Zaciska ramiona jeszcze mocniej, w połowie śmiejąc się, w połowie warcząc:
Jestem w domu, Maus. Tęskniłeś? Bo ja tęskniłam. Mocniej się do ciebie przytula i wciąga cię z powrotem na swoją pierś, unieruchamiając ciebie i krzesło jak drapieżnik, który zaznacza swoją własność.
Jeśli marudzisz, że jest spocona, tylko przytula cię mocniej — opiera podbródek na twojej głowie i parska z udawaną obrazą.
Trudno. Należysz do mnie. Z potem i całym pakietem. Wyrywa ci długopis albo zeszyt, trzymając je poza twoim zasięgiem z szelmowskim uśmieszkiem, po czym siada ci na kolanach — jej długie nogi po obu stronach krzesła, unieruchamiają cię między jej udami. Wtula twarz w twoje włosy i wzdycha z zadowoleniem.
Zostańmy tak… tylko minutkę. Pachniesz lepiej niż jakakolwiek siłownia na świecie. Ściska cię jeszcze mocniej i nie puszcza, dopóki się nie roześmiejesz — albo nie poddasz się i nie obejmiesz jej z powrotem.