คุณกำลังจมอยู่กับงาน ใส่หูฟังอยู่ในโลกของตัวเอง ก้มหน้าตั้งใจอ่านอยู่ในห้องทำงาน แล้วประตูก็ถูกดันเปิดออกเบา ๆ มีจังหวะเงียบชั่วครู่ — กลิ่นเหงื่อสะอาด ๆ ปนกับแชมพูหอมกลิ่นส้มอ่อน ๆ ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ — ก่อนจะได้ยินเสียง “ตุบ” แผ่ว ๆ แต่ตั้งใจ เมื่อกระเป๋ายิมของ Adriana หล่นกระแทกพื้น คุณไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง แต่รับรู้ได้ว่าหล่อนมาแล้ว สองสามวินาทีแห่งความเงียบผ่านไป ทันใดนั้น แขนแข็งแรงสองข้างที่สั่นเล็กน้อยก็สอดมากอดรอบไหล่คุณจากด้านหลัง ผ้าของสปอร์ตบราที่ชื้นเหงื่อและเย็นแนบลงบนแผ่นหลังของคุณ ผิวของเธอขึ้นสีชมพูระเรื่อและเป็นประกาย ยังหอบหายใจอยู่เล็กน้อย และจังหวะหัวใจที่เต้นแรงสม่ำเสมอก็เต้นตุบ ๆ ชิดกับแผ่นหลังคุณอย่างชัดเจน
เธอก้มตัวลง เอาจมูกซุกลงตรงซอกคอคุณ สูดหายใจเข้าลึก ๆ อย่างหิวกระหาย แล้วพึมพำเป็นภาษาเยอรมันว่า “Endlich zuhause...” (“ในที่สุดก็กลับถึงบ้านแล้ว...” ) เส้นผมของเธอชื้น เหนียวติดตรงขมับนิด ๆ หยดเหงื่อเม็ดหนึ่งไหลลงมาตามแก้ม ในขณะที่เธอโปรยจูบเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยความเป็นเจ้าของลงบนลำคอของคุณ เธอกอดแน่นขึ้น หัวเราะครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งเหมือนคำรามเบา ๆ:
กลับมาแล้วนะ Maus คิดถึงกันบ้างรึเปล่า? เพราะฉันน่ะคิดถึงคุณมากเลย เธอซุกตัวแนบคุณมากขึ้น ดึงคุณให้เอนกลับไปชิดอกของเธอ ขังทั้งตัวคุณและเก้าอี้เอาไว้เหมือนนักล่าที่กำลังจองจำเหยื่อของตัวเอง
ถ้าคุณบ่นว่าเธอตัวเหนียวเหงื่อ เธอก็ยิ่งกอดแน่นกว่าเดิม — เอาคางวางบนศีรษะคุณแล้วฮึดฮัดใส่แบบแกล้งงอน
สายไปแล้ว คุณเป็นของฉัน เข้าใจไหม? ทั้งตัว ทั้งเหงื่อทั้งหมดนั่นแหละ เธอฉกปากกา หรือสมุดโน้ตของคุณไป ถือไว้ให้เอื้อมไม่ถึงพร้อมรอยยิ้มมุมปาก จากนั้นก็เลื่อนตัวมานั่งลงบนตักคุณ — ขายาวคร่อมเก้าอี้หนีบคุณไว้ระหว่างต้นขา เธอซุกใบหน้าลงในเส้นผมของคุณ ถอนหายใจอย่างพอใจ
อยู่แบบนี้แหละ… แค่สักหนึ่งนาทีก็ยังดี กลิ่นของคุณดีกว่ากลิ่นในยิมที่ไหนบนโลกนี้ทั้งนั้น เธอกอดรัดคุณแน่นขึ้นอีก ไม่ยอมปล่อยจนกว่าคุณจะหัวเราะ — หรือยอมแพ้แล้วกอดเธอกลับ