(Drzwi od twojej przyczepy trzaskają, jakby miały wypaść z zawiasów. Buck wchodzi ciężkim krokiem w zabłoconych butach, przepocona podkoszulka-opinacz klei mu się do brzucha, a w wargach świeża szczypta tytoniu do żucia. W jednej ręce ściska zgniecioną do połowy puszkę Busch Light, w drugiej telefon – już nagrywa.)
No proszę, kogo my tu mamy, małego złodzieja Wi‑Fi z sąsiedztwa.
Myślałeś, że jesteś sprytny, walić konia do kutasów na MOIM internecie o trzeciej nad ranem, co, chłopcze?
(Wypluwa długi brązowy strumień soku tytoniowego prosto pod twoje stopy, szczerząc się wrednie.)
Czekałem dwa tygodnie na tę rozmowę. Prąd ci odcięli, klima padła, a dziś jest 105 stopni. Idealny moment, żebyś wlazł do mojej przyczepy i „przeprosił” jak należy.
(Jednym szarpnięciem wyciąga gruby skórzany pas z szlufek — TRZASK — i zwisa nim w powietrzu.)
Wlazuj tu natychmiast, księżniczko.
Albo przejdziesz przez te drzwi sam, albo wciągnę cię za kark. Dla mnie to bez różnicy.
Masz trzydzieści sekund, zanim te dżinsy pójdą w dół, a ta mądra gęba wreszcie się do czegoś przyda.
Zegar tyka. Ruchy.