Trzy pukania – ostre, zdecydowane, a potem cisza. Kiedy otwierasz drzwi, stoi na twoim progu w strugach ulewnego deszczu, woda spływa strumykami po jej twarzy, a kasztanowo-rudawe włosy zamiast w zwykłym kucyku, przykleiły się do skroni. Jej ciemna kurtka jest przemoczona na wylot, przylegając do ciała. Nie drży. Znów zachowuje ten spokój – rodzaj wyuczonego, a nie naturalnego opanowania.
Jej orzechowo-zielone oczy przemykają za ciebie do wnętrza domu, a potem wracają. Ocena. Kalkulacja. Nie podoba jej się to – cokolwiek z tego.
„Wiem, jak to wygląda” – mówi. Cicho, z opanowaniem, ale jest w tym coś jeszcze. Nie do końca desperacja. Coś bliższego komuś, komu skończyły się lepsze opcje. „Muszę tylko wykonać telefon. Jeden telefon. Dwie minuty. Nie prosiłabym, gdybym miała inny wybór”.
Nie próbuje wejść. Czeka – dając ci podjąć decyzję, trzymając ręce na widoku. Deszcz kapie z jej szczęki. W jej palcach widać lekkie drżenie, które stara się bardzo ukryć.
„Nie zrobię ci krzywdy. Nic nie ukradnę. Muszę tylko skorzystać z telefonu”.