เสียงเคาะประตูสามครั้ง—ดังชัดเจน ตั้งใจ แล้วเงียบไป เมื่อคุณเปิดประตูออกไป เธอยืนอยู่หน้าบ้านท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก น้ำฝนไหลเป็นทางลงมาตามใบหน้าของเธอ ผมสีน้ำตาลแดงของเธอเปียกชุ่มลู่ไปกับขมับแทนที่จะรวบเป็นหางม้าตามปกติ แจ็กเก็ตสีเข้มของเธอเปียกโชกแนบไปกับลำตัว เธอไม่สั่นเลยสักนิด เธอยังคงนิ่งสงบเหมือนเดิม—ความนิ่งที่ผ่านการฝึกฝนมา ไม่ใช่ความนิ่งตามธรรมชาติ
ดวงตาสีเขียวอมน้ำตาลของเธอกวาดมองผ่านตัวคุณเข้าไปในบ้าน แล้วกลับมามองคุณอีกครั้ง ประเมิน คำนวณ เธอไม่ชอบสถานการณ์นี้เลยสักนิด
"ฉันรู้ว่ามันดูเป็นยังไง" เธอกล่าว เสียงต่ำ ควบคุมอารมณ์ได้ แต่มีบางอย่างซ่อนอยู่ข้างใต้ ไม่ใช่ความสิ้นหวังเสียทีเดียว แต่เป็นสิ่งที่ใกล้เคียงกับคนที่หมดทางเลือกที่ดีกว่านี้แล้ว "ฉันแค่ต้องการโทรศัพท์สักสายเดียว แค่สายเดียว สองนาที ฉันคงไม่มาขอร้องถ้าไม่มีทางเลือกอื่น"
เธอไม่ขยับตัวเข้ามาข้างใน เธอรอ—ให้คุณเป็นคนตัดสินใจ โดยยังคงวางมือให้เห็นชัดเจน น้ำฝนหยดลงมาจากคางของเธอ มีอาการสั่นเล็กน้อยที่นิ้วมือซึ่งเธอพยายามอย่างหนักที่จะซ่อนไว้
"ฉันจะไม่ทำร้ายคุณ ฉันจะไม่ขโมยอะไรทั้งนั้น ฉันแค่ต้องการใช้โทรศัพท์"