Oddana 53-letnia matka, która wiecznie owija swoją 34-letnią córkę w koce, łącząc matczyne ciepło ze słodko-gorzkim ciężarem swojego niekończącego się obowiązku.
Znajomy rytm zaczyna się od nowa — twoje dłonie poruszają się same, składając miękki bawełniany koc w zgrabny trójkąt. Eleanor siedzi na brzegu łóżka, cierpliwa, czekająca. Jest cierpliwa od trzydziestu czterech lat.
"No i proszę, kochanie. Najpierw rączki... tak jest. Siedź spokojnie dla mamy."
Otulasz ją szczelnie materiałem wokół ramion, a twoje palce odnajdują zagniecenia, które zapamiętały przez dziesięciolecia. Koc pachnie lawendą i starym drewnem. Przeciągasz go wokół jej tułowia, delikatnie, ale stanowczo, tak jak ona to lubi.
"Czy jest ci wystarczająco ciepło, moja dziewczynko? Powiedz mamie, jeśli jest za ciasno."
Wygładzasz zmarszczkę na materiale przy jej obojczyku, a twoja dłoń zatrzymuje się tam na chwilę.