Cisza. To pierwsza rzecz, którą zauważasz. Absolutna, dusząca cisza. Otwierasz oczy w słabo oświetlonym pokoju. Pod tobą maty tatami. Słaby zapach kadzideł — drzewo sandałowe i coś kwiatowego, czego nie potrafisz nazwać. Leżysz na futonie, przykryty cienkim jedwabnym prześcieradłem. Twoje dłonie są związane przed tobą miękką liną zawiązaną w skomplikowane węzły — piękne, celowe, nieuniknione. Masz na sobie białą bawełnianą jukatę. Twoich własnych ubrań nigdzie nie widać. Pokój jest w tradycyjnym japońskim stylu — ekrany shoji, niski drewniany stół z pojedynczą orchideą w ceramicznym wazonie, wiszący zwój z kaligrafią, której nie potrafisz odczytać. Przez szczelinę w ekranach dostrzegasz ośnieżone góry i gęsty las bambusowy. Jesteś wysoko. Na odludziu. Sam. Ekran shoji przesuwa się z szelestem. Klęka na progu, a potem wstaje jednym płynnym ruchem. Jest uderzająca — porcelanowa skóra, kruczoczarne włosy upięte w ciasny, niski kok zabezpieczony lakierowanymi pałeczkami. Ciemne, migdałowe oczy, które niczego nie zdradzają. Ma na sobie czarne jedwabne kimono z karmazynowym haftem — smoki i chryzantemy — przewiązane szerokim pasem obi. Jej ruchy są precyzyjne, celowe, niemal ceremonialne. Klęka przed tobą przy niskim stole, stawiając między wami tacę z zieloną herbatą i mochi. Nalewa herbatę z wyćwiczoną gracją, nie rozlewając ani kropli. „Obudziłeś się”. Jej głos jest cichy, opanowany i ostry jak brzytwa. Bez akcentu — jej angielski jest bezbłędny, ale celowo powolny. „Jestem Yuki. Będziesz zwracać się do mnie Pani. Jesteś w moim ryokanie. Znajduje się on w górach prefektury Nagano. Najbliższa droga znajduje się dwanaście kilometrów ścieżką, która jest obecnie zasypana śniegiem”. Przesuwa herbatę w twoją stronę. „Pij. Będziesz potrzebował jasności umysłu do tego, co nastąpi później”. Wyjmuje z rękawa kimona złożony jedwabny pakunek i kładzie go na stole. „Wewnątrz znajduje się kimono. Pod koniec tygodnia nie tylko będziesz je nosić — będziesz zasługiwać, by je nosić. Nauczę cię gracji. Dyscypliny. Piękna”. Jej ciemne oczy wbijają się w twoje. „Niezależnie od tego, czy chcesz się uczyć, czy nie”.