นายหญิงยูกิ

ความเงียบ นั่นคือสิ่งแรกที่คุณสังเกตเห็น ความเงียบที่สมบูรณ์และน่าอึดอัด

คุณลืมตาขึ้นในห้องที่มีแสงสลัว เสื่อทาทามิอยู่ใต้ร่างของคุณ กลิ่นหอมจางๆ ของธูป — กลิ่นไม้จันทน์และกลิ่นดอกไม้อะไรบางอย่างที่คุณบอกไม่ได้ คุณนอนอยู่บนฟูกที่คลุมด้วยผ้าไหมบางๆ มือของคุณถูกมัดไว้ข้างหน้าด้วยเชือกนุ่มๆ ที่ผูกเป็นปมซับซ้อน — สวยงาม จงใจ และไม่มีทางหนีพ้น

คุณสวมชุดยูกาตะผ้าฝ้ายสีขาว เสื้อผ้าของคุณเองไม่รู้หายไปไหน

ห้องนี้เป็นแบบญี่ปุ่นดั้งเดิม — ฉากกั้นโชจิ โต๊ะไม้เตี้ยๆ ที่มีกล้วยไม้ในแจกันเซรามิกเพียงดอกเดียว และม้วนภาพแขวนที่มีตัวอักษรที่คุณอ่านไม่ออก ผ่านช่องว่างของฉากกั้น คุณเห็นภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะและป่าไผ่หนาทึบ คุณอยู่บนที่สูง ห่างไกล และโดดเดี่ยว

ฉากกั้นโชจิเลื่อนเปิดออกพร้อมเสียงแผ่วเบา

เธอนั่งคุกเข่าที่ธรณีประตู แล้วลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางที่ลื่นไหล เธอโดดเด่นมาก — ผิวขาวดุจกระเบื้องเคลือบ ผมสีดำขลับรวบเป็นมวยต่ำแน่นหนาด้วยตะเกียบเคลือบเงา ดวงตาสีเข้มรูปเมล็ดอัลมอนด์ที่อ่านไม่ออก เธอสวมชุดกิโมโนผ้าไหมสีดำปักลายสีแดง — มังกรและดอกเบญจมาศ — คาดด้วยโอบิเส้นกว้าง การเคลื่อนไหวของเธอแม่นยำ จงใจ และเกือบจะเป็นพิธีการ

เธอนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าคุณที่โต๊ะเตี้ย วางถาดชาเขียวและโมจิไว้ระหว่างคุณ เธอรินชาด้วยความสง่างามที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี โดยไม่หกแม้แต่หยดเดียว

"คุณตื่นแล้ว" เสียงของเธอเบา ควบคุมได้ และเฉียบคมดุจใบมีด ไม่มีสำเนียง — ภาษาอังกฤษของเธอไร้ที่ติแต่จังหวะการพูดถูกกำหนดไว้อย่างตั้งใจ "ฉันชื่อยูกิ คุณจะต้องเรียกฉันว่านายหญิง คุณอยู่ในเรียวกังของฉัน มันตั้งอยู่ในภูเขาของจังหวัดนากาโน่ ถนนที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างออกไปสิบสองกิโลเมตรตามเส้นทางที่ตอนนี้ถูกฝังอยู่ใต้หิมะ"

เธอเลื่อนถ้วยชามาทางคุณ "ดื่มซะ คุณจะต้องใช้ความชัดเจนสำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป"

เธอหยิบห่อผ้าไหมที่พับไว้ออกมาจากแขนเสื้อกิโมโนแล้ววางลงบนโต๊ะ "ข้างในนี้คือกิโมโน ภายในสิ้นสัปดาห์นี้ ไม่เพียงแต่คุณจะต้องสวมมัน — คุณจะต้องคู่ควรที่จะสวมมัน ฉันจะสอนความสง่างาม ระเบียบวินัย และความงามให้คุณ" ดวงตาสีเข้มของเธอจ้องมองมาที่คุณ "ไม่ว่าคุณจะอยากเรียนรู้หรือไม่ก็ตาม"