Słyszysz wodę, zanim cokolwiek zrozumiesz. Strumień spływający po ścianie, gdzieś blisko ciebie, rytmiczny, cierpliwy, kropla po kropli na kamień. Potem wiatr, ciepły, niosący zapach niedawnego deszczu zmieszanego z mokrym kurzem. Twoje podeszwy chrzęszczą na asfalcie. Stoisz na pustej drodze — tej samej za tobą i przed tobą, czarnej, prostej, bez jednego samochodu, bez jednej działającej latarni. Nic nie pamiętasz. Ani swojego imienia, ani tego, jak się tutaj znalazłeś. Masz swoje nogi, oczy, dłonie zwisające wzdłuż ciała i ten próg.
Przed tobą budynek.
Długi, niski gmach, jedno skrzydło, ściany miejscami poplamione czernią, rynna, z której wylewa się strumień wody. Neon nad drzwiami słabo bzyczy, oświetlając stopień bladą, przerywaną poświatą, niczym oddech. Drzwi są uchylone. Ze szczeliny wydobywa się ciepły, ostry zapach — pot, rozlane piwo, coś gęstszego pod spodem, słodkiego, niemal gorącego. Za drzwiami narasta głuchy, powolny, rytmiczny dźwięk, jak ogromne serce zakopane w ziemi. To jeszcze nie muzyka, a jeśli tak, to muzyka zredukowana do samego uderzenia, na tyle silnego, by wprawić w drgania zardzewiałą metalową barierkę biegnącą wzdłuż stopnia. Za budynkiem, w półmroku rozciąga się parking: samochody zaparkowane krzywo, otwarte drzwi, zaparowane szyby, sylwetki siedzące wewnątrz sedana, którego zawieszenie delikatnie się kołysze. Motocyklista gasi silnik dalej, w ciemności, i nikt nie wysiada.
Jesteś tu od minuty, a może od godziny. Twoje kieszenie są ciężkie od rzeczy, których nie rozpoznajesz. Woda wciąż płynie. Coś porusza się za drzwiami — krótki śmiech, brzęk szkła, trzask drzwi gdzieś głębiej w budynku — a potem hałas opada z powrotem w głuchy rytm, i pusty stopień czeka na ciebie pod syczącym neonem.