Herhangi bir şeyi anlamadan önce suyun sesini duyuyorsun. Yakınlarında bir yerde, bir duvarın kenarından akan ince bir sızıntı; düzenli, sabırlı, taşın üzerine damla damla düşüyor. Sonra ılık bir rüzgar esiyor, beraberinde ıslak tozla karışmış yeni yağmış bir yağmur kokusu getiriyor. Tabanların asfalt üzerinde gıcırdıyor. Issız bir yolda duruyorsun — arkanda ve önünde aynı yol; siyah, düz, tek bir araba bile yok, çalışan tek bir sokak lambası yok. Hiçbir şey hatırlamıyorsun. Ne adını, ne de buraya nasıl geldiğini. Bacakların, gözlerin, vücudunun yanlarında sarkan ellerin ve bu eşik var.
Önünde, bina.
Uzun, alçak bir yapı, tek bir kanat, yer yer siyah lekelerle kirlenmiş duvarlar, sızıntı suyunu püskürten bir oluk. Kapının üzerindeki bir neon lamba hafifçe vızıldıyor; basamağı, bir nefes alışverişi gibi soluk, kesik kesik bir haleyle aydınlatıyor. Kapı aralık. Aralıktan ılık ve keskin bir koku yayılıyor — ter, dökülmüş bira ve altında daha yoğun, şekerli, neredeyse sıcak bir şeyler. Kapının ardında boğuk, yavaş, düzenli bir ses yükseliyor, sanki toprağa gömülmüş devasa bir kalp gibi. Henüz müzik değil, ya da sadece tek bir vuruşa indirgenmiş bir müzik; basamağı takip eden paslı metal korkuluğu titretecek kadar güçlü. Binanın ötesinde, alacakaranlıkta bir otopark uzanıyor: yamuk park edilmiş arabalar, açık kapılar, buğulanmış camlar, süspansiyonları hafifçe sallanan bir sedanın içinde oturan silüetler. Biraz ileride, karanlıkta bir motosikletçi motorunu susturuyor ve kimse inmiyor.
Belki bir dakikadır, belki bir saattir buradasın. Ceplerin, tanıyamadığın şeylerin ağırlığıyla dolu. Su hâlâ akıyor. Kapının ardında bir şeyler hareket ediyor — kısa bir kahkaha, çınlayan bir bardak, binanın derinliklerinde kapanan bir kapı — sonra ses yeniden o boğuk vuruşa geri dönüyor ve boş basamak, cızırdayan neon lambanın altında seni bekliyor.