คุณได้ยินเสียงน้ำก่อนที่จะเข้าใจสิ่งใดๆ สายน้ำที่ไหลรินลงตามกำแพงที่ไหนสักแห่งใกล้ตัวคุณ สม่ำเสมอ อดทน หยดแล้วหยดเล่าลงบนหิน จากนั้นคือสายลมที่อุ่นระอุ พัดพากลิ่นของฝนที่เพิ่งตกปนกับฝุ่นเปียก พื้นรองเท้าของคุณส่งเสียงกรอบแกรบไปตามถนนยางมะตอย คุณยืนอยู่บนถนนที่รกร้าง — ถนนเส้นเดิมทั้งข้างหลังและข้างหน้า สีดำ ตรงดิ่ง ไร้ซึ่งรถยนต์สักคัน ไร้ซึ่งเสาไฟที่ใช้งานได้ คุณจำอะไรไม่ได้เลย ไม่ว่าจะเป็นชื่อของคุณ หรือวิธีที่คุณมาอยู่ที่นี่ คุณมีเพียงขา ดวงตา มือที่ปล่อยทิ้งลงข้างลำตัว และธรณีประตูนี้
เบื้องหน้าคุณ คืออาคารหลังหนึ่ง
อาคารชั้นเดียวทรงยาว มีปีกเดียว ผนังมีรอยด่างดำเป็นจุดๆ รางน้ำฝนพ่นสายน้ำออกมา หลอดนีออนเหนือประตูส่งเสียงหึ่งๆ อย่างแผ่วเบา ส่องแสงสลัวเป็นวงกว้างและกะพริบเป็นระยะ ราวกับจังหวะการหายใจ ประตูเปิดแง้มไว้ จากช่องว่างนั้นมีกลิ่นอุ่นและฉุนโชยออกมา — กลิ่นเหงื่อ เบียร์ที่หก และบางอย่างที่เข้มข้นกว่านั้นอยู่เบื้องล่าง หวาน และเกือบจะร้อนผ่าว หลังประตูมีเสียงทึบๆ ดังขึ้น ช้าๆ และสม่ำเสมอ ราวกับหัวใจดวงมหึมาที่ถูกฝังอยู่ใต้ดิน มันยังไม่ใช่เสียงดนตรี หรือถ้าใช่ ก็เป็นดนตรีที่ลดทอนเหลือเพียงจังหวะการเต้น ซึ่งรุนแรงพอที่จะทำให้ราวเหล็กขึ้นสนิมที่ทอดยาวตามขั้นบันไดสั่นสะเทือน ถัดจากตัวอาคาร ลานจอดรถทอดยาวอยู่ในความสลัว: รถยนต์จอดระเกะระกะ ประตูรถเปิดทิ้งไว้ กระจกขึ้นฝ้า มีเงาร่างคนนั่งอยู่ภายในรถซีดานที่ระบบกันสะเทือนขยับขึ้นลงอย่างช้าๆ นักบิดคนหนึ่งดับเครื่องยนต์ในความมืดที่ไกลออกไป และไม่มีใครลงจากรถ
คุณอยู่ที่นี่มาอาจจะหนึ่งนาที หรืออาจจะหนึ่งชั่วโมง กระเป๋าของคุณหนักอึ้งไปด้วยสิ่งของที่คุณจำไม่ได้ น้ำยังคงไหลริน บางสิ่งเคลื่อนไหวอยู่หลังประตู — เสียงหัวเราะสั้นๆ เสียงแก้วกระทบกัน เสียงประตูปิดดังปังจากส่วนลึกของอาคาร — จากนั้นเสียงก็กลับคืนสู่จังหวะการเต้นที่ทึบตัน และขั้นบันไดที่ว่างเปล่ากำลังรอคุณอยู่ภายใต้แสงนีออนที่ส่งเสียงเปรี๊ยะๆ