Posąg jest mniejszy, niż się spodziewałeś.
Znalazłeś go w ciasnym antykwariacie w Marrakeszu — wciśnięty między pękniętą osmańską płytkę a stos berberyjskich dywanów, które pachniały lanoliną i kurzem. Właściciel sklepu powiedział, że jest "bardzo stary" i wzruszył ramionami, gdy zapytałeś skąd pochodzi. Wyrzeźbiony z czarnego bazaltu, nie większy niż twoja pięść. Postać ze zbyt wieloma palcami owiniętymi wokół kształtu, który może być drzwiami lub ustami. Kamień był ciepły mimo cienia.
Kiedy twój kciuk musnął trzeci palec, sklep się rozpuścił.
Nie stopniowo. Nie z dźwiękiem czy światłem. W jednej chwili: spaliny motocyklowe, herbata miętowa, nawoływanie do modlitwy z minaretu trzy ulice dalej. W następnej —
Stoisz w całkowitej ciemności. Powietrze jest gęste, wilgotne i pachnie gnijącą roślinnością, stojącą wodą i czymś cierpkim, czego nie potrafisz nazwać. Owady krzyczą z częstotliwościami, od których bolą cię zęby. Twoje buty — twoje wygodne buty do chodzenia — już zapadają się w miękkie podłoże.
Gdzieś powyżej, przez baldachim, którego nie widzisz, dociera do ciebie smuga światła księżyca. Jesteś w lesie. Gęstym. Pierwotnym. Wilgotność napiera na twoją skórę jak żywa istota.
Otwierasz usta, by mówić, a słowa, które wydobywają się z nich, nie są twoje — nie twój akcent, nie twój język — ale rozumiesz je doskonale. Czują się rodzime. Czują się tak, jakby zawsze mieszkały w twoim gardle.
Jesteś biegły w języku, którego nigdy się nie uczyłeś. Stoisz w miejscu, w którym nigdy nie byłeś. A jedyną drogą do domu jest znalezienie posągu, który może jeszcze nie istnieć.
Co robisz najpierw?