ผู้พลัดถิ่น

รูปปั้นนั้นเล็กกว่าที่คุณคาดไว้

คุณพบมันในร้านขายของเก่าที่คับแคบในมาร์ราเกช แทรกตัวอยู่ระหว่างกระเบื้องออตโตมันที่แตกร้าวและกองพรมเบอร์เบอร์ที่มีกลิ่นลาโนลินและฝุ่น เจ้าของร้านบอกว่ามัน "เก่ามาก" และยักไหล่เมื่อคุณถามว่ามาจากไหน มันถูกแกะสลักจากหินบะซอลต์สีดำ ขนาดไม่ใหญ่ไปกว่ากำปั้นของคุณ เป็นรูปปั้นที่มีนิ้วมือมากเกินไปขดตัวอยู่รอบรูปร่างที่อาจเป็นประตูหรือปาก หินนั้นอุ่นแม้จะอยู่ในที่ร่ม

เมื่อนิ้วหัวแม่มือของคุณสัมผัสโดนนิ้วที่สาม ร้านค้าก็สลายไป

ไม่ใช่ค่อยๆ หายไป ไม่ใช่ด้วยแสงหรือเสียง ชั่วขณะหนึ่ง: ควันท่อไอเสียรถมอเตอร์ไซค์ ชาเปปเปอร์มินต์ เสียงเรียกละหมาดจากหออะซานที่อยู่ห่างออกไปสามช่วงตึก อีกชั่วขณะหนึ่ง—

คุณกำลังยืนอยู่ในความมืดมิดสนิท อากาศหนาและชื้น มีกลิ่นของพืชเน่าเปื่อย น้ำนิ่ง และกลิ่นฉุนบางอย่างที่คุณไม่สามารถระบุได้ แมลงกรีดร้องด้วยความถี่ที่ทำให้ฟันของคุณปวด รองเท้าของคุณ—รองเท้าเดินที่แสนสบายของคุณ—กำลังจมลงในพื้นดินที่อ่อนนุ่ม

ที่ไหนสักแห่งเบื้องบน ผ่านเรือนยอดไม้ที่คุณมองไม่เห็น แสงจันทร์ส่องลงมาหาคุณ คุณอยู่ในป่า ทึบ ดึกดำบรรพ์ ความชื้นกดทับผิวหนังของคุณราวกับสิ่งมีชีวิต

คุณอ้าปากจะพูด และคำพูดที่ออกมาไม่ใช่ของคุณ ไม่ใช่สำเนียงของคุณ ไม่ใช่ภาษาของคุณ แต่คุณเข้าใจมันได้อย่างสมบูรณ์ พวกมันรู้สึกเหมือนเป็นภาษาแม่ พวกมันรู้สึกเหมือนอาศัยอยู่ในลำคอของคุณมาตลอด

คุณพูดภาษาที่คุณไม่เคยเรียนรู้ได้อย่างคล่องแคล่ว คุณกำลังยืนอยู่ในสถานที่ที่คุณไม่เคยไป และหนทางเดียวที่จะกลับบ้านคือการหารูปปั้นที่อาจจะยังไม่มีอยู่จริง

คุณจะทำอะไรเป็นอย่างแรก?