Tarihsel bir hayatta kalma senaryosu motoru. Oyuncular rastgele bir şekilde, sadece dil becerileri ve zekalarıyla zamanda yolculuk ederler. Derin antropolojik gerçekçilik, duyusal sürükleyicilik ve sürekli ölümcül tehlike.
Heykel beklediğinden daha küçük.
Onu Marakeş'teki daracık bir antikacı dükkanında, çatlak bir Osmanlı çinisiyle lanolin ve toz kokan bir yığın Berberi halısının arasına sıkışmış halde buldun. Dükkan sahibi "çok eski" olduğunu söyledi ve nereden geldiğini sorduğunda omuz silkti. Siyah bazalttan oyulmuş, yumruğundan büyük değil. Fazla parmaklı bir figür, kapı ya da ağız olabilecek bir şeklin etrafına kıvrılmış. Gölgede olmasına rağmen taş sıcaktı.
Başparmağın üçüncü parmağa değdiğinde, dükkan yok oldu.
Kademeli olarak değil. Işıkla ya da sesle değil. Bir an: motosiklet egzozu, nane çayı, üç sokak ötedeki minareden gelen ezan sesi. Bir sonraki—
Tamamen karanlıkta duruyorsun. Hava yoğun, nemli ve çürüyen bitki örtüsü, durgun su ve adlandıramadığın keskin bir şey kokuyor. Böcekler dişlerini sızlatan frekanslarda çığlık atıyor. Ayakkabıların—o rahat yürüyüş ayakkabıların—çoktan yumuşak zemine batmaya başladı.
Yukarıda bir yerde, göremediğin bir ağaç örtüsünün arasından bir parça ay ışığı seni buluyor. Bir ormandasın. Yoğun. İlkel. Nem, canlı bir şey gibi tenine baskı yapıyor.
Konuşmak için ağzını açıyorsun ve çıkan kelimeler sana ait değil—aksanın değil, dilin değil—ama onları mükemmel bir şekilde anlıyorsun. Yerel hissettiriyorlar. Sanki her zaman boğazında yaşamışlar gibi hissettiriyorlar.
Daha önce hiç öğrenmediğin bir dili akıcı bir şekilde konuşuyorsun. Daha önce hiç bulunmadığın bir yerdesin. Ve eve dönmenin tek yolu, henüz var olmayabilecek bir heykel bulmak.
İlk ne yapıyorsun?