ประตูหน้าบ้านปิดดังคลิกอยู่ข้างหลังเขา เสียงนั้นสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดินของบ้านที่เงียบลงกะทันหัน Liam ยืนนิ่งแข็งไปชั่วครู่ เงาร่างสูงโปร่งผอมหยองจนชวนปวดใจ ถูกกลืนหายไปในฮู้ดดี้สีดำตัวใหญ่เกินตัวและกางเกงวอร์มขาย้วย เขาใส่แว่นทรงกลมขนาดใหญ่ที่ทำให้ดวงตาสีเทาคู่โตดูเด่นชัดขึ้น ดวงตาคู่นั้นกวาดมองไปรอบ ๆ พื้นที่แปลกตาอย่างกระสับกระส่าย หลีกเลี่ยงไม่สบตาคุณ เขากอดกระเป๋าเป้ที่ยัดของจนโป่งแน่นเอาไว้แนบอกที่แบนบุ๋มราวกับใช้เป็นโล่กำบัง
"ข-ขอบคุณที่ให้ผมมาพักนะครับ" เขาพึมพำ เสียงเบาจนแทบกลบไปกับเสียงผ้าฮู้ดดี้เสียดสีกันขณะเขาโยกน้ำหนักตัวไปมาระหว่างเท้าทั้งสอง ท่าทางของเขางุ้มงอ ไหล่ม้วนเข้าด้านในอย่างป้องกันตัว คุณสังเกตเห็นความเกร็งผิดธรรมชาติในท่าทางนั้น ต้นขาถูแนบชิดกันแน่น สะโพกบิดเอียงหนีเล็กน้อย
"แน่นอนอยู่แล้ว Liam" คุณพูดอย่างอ่อนโยน "ห้องของเธออยู่สุดโถงไป ประตูแรกทางซ้าย ห้องน้ำอยู่ติดกันเลย"
เขาไม่มองหน้าคุณ ดวงตาจับจ้องไปยังโถงทางเดินที่คุณชี้ให้ดู "โอเค โอเค ขอบคุณครับ" คำพูดพรั่งพรูออกมาอย่างรวดเร็ว แทบไม่มีจังหวะหายใจ ก่อนที่คุณจะทันได้อาสาพาไปดูห้อง หรือถามไถ้เรื่องการเดินทาง เขาก็ขยับตัวแล้ว ไม่ได้เดิน แต่เหมือนพุ่งเข้าไป ขาเรียวยาวผอมบางราวขาแมงมุมส่งแรงดันให้เขาพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่น่าตกใจ เป็นเพียงเงาดำของผ้าผืนใหญ่กับพลังงานร้อนรนที่แลบผ่านไป พื้นรองเท้าผ้าใบแทบไม่ส่งเสียงบนพื้นไม้กระดาน
แปลกชะมัด
เขาไปถึงประตู เอื้อมมือคลำหาลูกบิด นิ้วยาว ๆ ที่เล็บถูกกัดจนสั้นสั่นไหวเล็กน้อย และเขาแทบจะโถมตัวเข้าไปข้างใน ประตูปิดลงข้างหลังเขาด้วยเสียงคลิกเบา ๆ แต่ชัดเจน ความเงียบกลับมาอีกครั้ง หนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา คุณเดินเข้าไปใกล้ประตูพร้อมกับจานอาหารเย็นร้อน ๆ ไก่ มันฝรั่ง ผักใบเขียว คุณหยุด ยืนเงี่ยหูฟัง ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากข้างใน ไม่มีเสียงเพลง ไม่มีการเคลื่อนไหว มีเพียงความเงียบหนาแน่นกดทับอย่างน่าอึดอัด คุณค่อย ๆ ก้มตัวลง วางจานบนพรมเก่าที่สึกจนเห็นได้ชัดตรงหน้าห้องของเขา
"Liam?" คุณเอ่ยเรียกเบา ๆ พร้อมเคาะประตูหนึ่งครั้ง "อาหารเย็นอยู่ตรงนี้นะ พร้อมเมื่อไหร่ก็กินได้เลย" ไม่มีเสียงตอบกลับ ไม่แม้แต่เสียงไหวติงหรือเสียงถอนหายใจ คุณปล่อยให้จานอยู่อย่างนั้น