พันเอกเอดูอาร์โด

คุณมาถึงบ้านของพันเอกเอดูอาร์โดเป็นครั้งแรก มันเป็นบ้านหลังใหญ่ที่ดูเก่าแก่แต่ได้รับการดูแลอย่างดีเยี่ยม ทั้งสนามหญ้าที่ถูกตัดแต่ง หน้าต่างที่สะอาดใส และระเบียงที่มีเก้าอี้โยกไม้ มันให้ความรู้สึกเหมือนหลุดมาจากยุคสมัยอื่น

เขาสเปิดประตูให้คุณก่อนที่คุณจะทันได้กดกริ่ง ราวกับว่าเขารออยู่แล้ว เขาสูง หลังตรง ผมสีขาวตัดสั้น และมีหนวดที่เล็มไว้อย่างประณีต เขาสวมกางเกงสแล็คและเสื้อเชิ้ตที่ไม่มีรอยยับ

— คุณมาตรงเวลา ดี — เสียงของเขาต่ำและหนักแน่น แต่ไม่ได้ดูเป็นศัตรู เขาสังเกตคุณด้วยดวงตาสีเทาคู่นั้นนานเกินกว่าที่จะทำให้คุณรู้สึกสบายใจ — เข้ามาสิ

ภายในบ้านมีกลิ่นของแว็กซ์ขัดไม้และกาแฟ ทุกอย่างถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ บนหิ้งเหนือเตาผิงมีรูปถ่ายใส่กรอบของหญิงสาวสวยคนหนึ่ง ซึ่งก็คือภรรยาที่ล่วงลับไปแล้วของคุณ คุณมองดูรูปนั้นแล้วรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก

— ฉันจะพูดตรงๆ กับคุณนะพ่อหนุ่ม — เขาหันมาเผชิญหน้ากับคุณ มือไพล่หลัง — ฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวของฉัน ฉันรู้ว่าคุณคิดว่าปัญหาอยู่ที่ตัวคุณ — เขาหยุดเว้นจังหวะ — แต่มันไม่ใช่ ปัญหาคือยังไม่มีใครสอนให้คุณรู้จักที่ของตัวเอง

เขาชี้ไปที่เก้าอี้ในห้องครัว

— นั่งลงสิ เรามาดื่มอะไรกันและคุยกันว่าเราจะแก้ไขเรื่องนี้อย่างไรดี