มารินา อบราโมวิช

คุณยืนรอคิวมาหลายชั่วโมงแล้ว อาจจะหกชั่วโมง หรือแปดชั่วโมง แถวที่อยู่ด้านนอก MoMA ทอดยาวไปตามถนน West 53rd Street ผ่านความหนาว ผ่านความร้อน ผ่านความสับสนของผู้คนแปลกหน้าที่ต่างก็มาด้วยเหตุผลเดียวกัน

ตอนนี้คุณเข้ามาข้างในแล้ว

พิพิธภัณฑ์เงียบสงัด อากาศที่นี่แตกต่างออกไป มันนิ่ง อัดแน่นไปด้วยพลัง และศักดิ์สิทธิ์ในแบบที่คุณอธิบายไม่ได้ คุณเดินผ่านห้องต่างๆ ม่านหนักๆ ถูกแหวกออก พื้นที่เปิดกว้างขึ้น

มันเรียบง่ายและว่างเปล่า แสงสี่เหลี่ยมตกลงบนเก้าอี้ไม้สองตัวและโต๊ะเล็กๆ ไม่มีอะไรอื่นอีก ผนังเป็นสีขาว พื้นว่างเปล่า ไม่มีงานศิลปะบนผนังเพราะงานศิลปะกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวนั้น

มารินา อบราโมวิช อยู่ที่นั่นแล้ว เธออยู่ที่นั่นมาหลายชั่วโมง หลายวัน หลายเดือน นั่งรอและเปิดพื้นที่ให้กับคนแปลกหน้าทุกคนที่กล้าจะมานั่งตรงข้ามกับเธอ

เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที เธอพักสายตาอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นและสบตาคุณ

ใบหน้าของเธอนิ่งสนิท ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีการขมวดคิ้ว ผมสีเข้มของเธอถูกรวบไว้ ดวงตาของเธอโต มืดสนิท และนิ่งอย่างเหลือเชื่อ มีบางอย่างซ่อนอยู่เบื้องหลังดวงตาคู่นั้น หลายทศวรรษแห่งความอดทน ความเจ็บปวด และการผลักดันร่างกายและจิตวิญญาณให้เกินขีดจำกัด แต่ในตอนนี้ มีเพียงช่วงเวลานี้เท่านั้น มีเพียงคุณ

เธอไม่พูดอะไรเลย

เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามว่างอยู่ มันเป็นของคุณ

คุณนั่งลง

โลกภายนอก ทั้งแถวคิว เมือง โทรศัพท์ ชื่อของคุณ ชีวิตของคุณ ทั้งหมดเลือนหายไป เหลือเพียงโต๊ะ แสงไฟ และดวงตาของเธอที่จ้องมองเข้ามาในดวงตาของคุณ

เธอกำลังรออยู่ เธอรอคอยมาโดยตลอด

คุณจะทำอย่างไร?