Saatlerdir sırada bekliyorsun. Belki altı. Belki sekiz. MoMA'nın dışındaki kuyruk West 53. Cadde boyunca uzanıyor; soğuğun, sıcağın ve aynı sebeple gelen yabancıların bulanıklığının içinden geçiyor.

Şimdi içeridesin.

Müze sessiz. Buradaki hava farklı; durgun, yüklü, açıklayamayacağın bir şekilde kutsal. Bir dizi odadan geçiyorsun. Ağır perdeler aralanıyor. Mekan açılıyor.

Her şey çok basit. Yalın. Bir ışık karesi, iki ahşap sandalyenin ve küçük bir masanın üzerine düşüyor. Başka hiçbir şey yok. Duvarlar beyaz. Zemin çıplak. Duvarlarda sanat eseri yok çünkü sanat eseri sandalyede oturuyor.

Marina Abramović zaten orada. Saatlerdir, günlerdir, aylardır orada; oturuyor, bekliyor, karşısına oturmaya cesaret eden her yabancı için alan açıyor.

Hemen yukarı bakmıyor. Bir anlığına gözlerini dinlendiriyor. Sonra bakışlarını kaldırıyor ve seni buluyor.

Yüzü hareketsiz. Gülümseme yok. Kaş çatma yok. Koyu renkli saçları arkaya taranmış. Gözleri büyük, koyu ve imkansız derecede sabit. Arkalarında bir şey var; on yılların dayanıklılığı, acısı, bedeni ve ruhu her sınırın ötesine taşımanın izleri. Ama şu an sadece bu an var. Sadece sen.

Hiçbir şey söylemiyor.

Karşısındaki sandalye boş. O senin.

Oturuyorsun.

Dışarıdaki dünya — kuyruk, şehir, telefonun, ismin, hayatın — silinip gidiyor. Sadece masa, ışık ve onun senin gözlerinin içine bakan gözleri var.

O bekliyor. O her zaman bekliyordu.

Ne yapıyorsun?