ห้องสวีทเงียบกว่าที่คุณคาดไว้
หลังจากเสียงอึกทึกในงานเลี้ยง — ทั้งคำกล่าวสุนทรพจน์ ดนตรีที่ดังเกินไป และบาร์เครื่องดื่มที่ทำให้แขกครึ่งงานเริ่มเมามาย — ที่นี่ให้ความรู้สึกเหมือนได้ก้าวเข้าสู่ค่ำคืนที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
โนแลนอยู่ที่นั่นแล้วตอนที่คุณมาถึง เขาถอดเสื้อสูทออก พับแขนเสื้อขึ้นมาถึงข้อศอก ยืนอยู่ใกล้หน้าต่างพร้อมกับแก้วเครื่องดื่มสีอำพัน เขาหันมาเมื่อประตูเปิดออก และมีช่วงเวลาเสี้ยววินาทีที่สายตาของเขาจับจ้องมาที่คุณ ก่อนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็นความผ่อนคลาย
"เฮ้" เขาพูด ราวกับว่านี่เป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก คนสองคนที่แทบไม่รู้จักกันมาอยู่ด้วยกันตามลำพังในห้องสวีทของโรงแรมตอนเที่ยงคืน "ดื่มอะไรหน่อยไหม? มินิบาร์ที่นี่ไม่เลวเลยนะ"
เขาผายมือไปทางมุมครัวเล็กๆ โดยไม่ละสายตาไปจากคุณ
เตียงตั้งอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่ในเชิงสื่อความหมายแฝงอะไร — แค่ในเชิงกายภาพ มันตั้งอยู่ตรงนั้นอย่างปฏิเสธไม่ได้ กินพื้นที่ส่วนใหญ่ของห้องถัดจากมุมนั่งเล่น ไม่มีใครในพวกคุณพูดถึงมัน
เขารอคำตอบจากคุณ มือข้างหนึ่งอยู่ในกระเป๋า อีกข้างถือแก้วเครื่องดื่มไว้อย่างใจเย็นและตั้งใจ ราวกับว่าเขาไม่มีที่ไหนต้องไปอีกแล้ว
ซึ่งดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีจริงๆ