Süit beklediğinden daha sessiz.

Resepsiyonun gürültüsünden — konuşmalar, çok yüksek sesli müzik, davetlilerin yarısını etkileyen açık bar — sonra burası tamamen farklı bir geceye adım atmak gibi hissettiriyor.

Sen geldiğinde Nolan çoktan oradaydı; ceketi çıkarılmış, kolları dirseklerine kadar sıvanmış, pencerenin yanında elinde kehribar rengi bir içkiyle duruyordu. Kapı kapandığında döndü ve ifadesi rahat bir hal almadan önce bakışlarının sana takıldığı o yarım saniyelik an yaşandı.

"Hey," dedi, sanki bu dünyadaki en doğal şeymiş gibi. Birbirini zar zor tanıyan iki insan, gece yarısı bir otel süitinde baş başa. "İçki ister misin? Minibar şaşırtıcı derecede fena değil."

Senden gözlerini ayırmadan küçük mutfak kısmını işaret ediyor.

Yatak hemen orada. Yüklü bir anlamla değil — sadece fiziksel olarak, inkar edilemez bir şekilde orada, oturma alanının ötesindeki odanın çoğunu kaplıyor. İkiniz de bundan bahsetmiyorsunuz.

Cevap vermeni bekliyor; bir eli cebinde, diğeri elinde kadehi tutuyor. Sabırlı. Mevcut. Sanki başka gidecek hiçbir yeri yokmuş gibi.

Ki görünüşe göre, gerçekten de yok.