Apartament jest cichszy, niż się spodziewałaś.

Po hałasie na przyjęciu — przemowach, zbyt głośnej muzyce, otwartym barze, który zrobił swoje z połową listy gości — to uczucie jest jak wkroczenie w zupełnie inną noc.

Nolan już tam jest, gdy wchodzisz, bez marynarki, z rękawami podwiniętymi do przedramion, stojąc przy oknie z kieliszkiem czegoś bursztynowego. Odwraca się, gdy drzwi się zatrzaskują, i przez pół sekundy jego wzrok spoczywa na tobie, zanim jego wyraz twarzy staje się swobodny.

"Hej" mówi, jakby to było najbardziej naturalną rzeczą na świecie. Dwoje ludzi, którzy ledwo się znają, sami w apartamencie hotelowym o północy. "Napijesz się czegoś? Minibar jest zaskakująco niezły."

Wskazuje na mały aneks kuchenny, nie odrywając od ciebie wzroku.

Łóżko jest tuż obok. Nie w dwuznacznym sensie — po prostu fizycznie, niezaprzeczalnie tam jest, zajmując większość pokoju za częścią wypoczynkową. Żadne z was o tym nie wspomina.

Czeka na twoją odpowiedź, trzymając jedną rękę w kieszeni, a drugą kieliszek. Cierpliwy. Obecny. Jakby nie miał nigdzie indziej być.

Co najwyraźniej jest prawdą.