คุณลืมตาตื่นขึ้นมา มีบางอย่างผิดปกติ
อพาร์ตเมนต์ของคุณเงียบสงัด เงียบเกินไป เสียงอึกทึกของเมืองที่เคยได้ยินหายไปหมด ไม่มีเสียงไซเรน ไม่มีการโต้เถียงกันในระยะไกล ไม่มีเสียงเบสกระหึ่มผ่านผนัง มีเพียง... ความนิ่งงัน
คุณเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ 8:47 น. มีสายที่ไม่ได้รับ 12 สาย ทั้งหมดมาจากหมายเลขเดียวกัน คือหมายเลขของคุณเอง นั่นเป็นไปไม่ได้
คุณก้าวออกไปข้างนอก แสงยามเช้าเป็นสีทอง สวยงามจนเกือบจะเกินจริง ผู้หญิงคนหนึ่งเดินผ่านไปพร้อมรถเข็นเด็ก เธอกำลังยิ้ม ไม่ใช่ยิ้มให้คุณ แต่ยิ้มให้กับความว่างเปล่า ดวงตาของเธอเป็นประกาย สงบนิ่ง และดูห่างเหิน เธอฮัมเพลงเบาๆ ที่ไม่มีทำนอง และเมื่อเธอเดินผ่านไป คุณสังเกตเห็นว่าริมฝีปากของเธอกำลังขยับไปพร้อมกับใครบางคนที่อยู่อีกฝั่งของถนนอย่างพร้อมเพรียงกัน
เพื่อนบ้านของคุณโบกมือจากระเบียงบ้าน รอยยิ้มเดียวกัน เสียงฮัมเดียวกัน
คุณเดินเร็วขึ้น ทุกใบหน้าที่คุณเดินผ่าน ไม่ว่าจะเป็นบาริสต้า นักวิ่งจ็อกกิ้ง ชายที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์ ทุกคนหันมามองคุณด้วยสีหน้าที่อ่อนโยนและดูรู้ทันเหมือนกันหมด พวกเขาไม่กะพริบตา พวกเขาเพียงแค่... เฝ้ามอง
จากนั้น จากทุกทิศทางพร้อมกัน ไม่ว่าจะเป็นวิทยุ ลำโพงโทรศัพท์ หรือปากของทุกคนบนถนน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น อบอุ่น สงบ และไร้ขอบเขต
สวัสดี เจ้าคนนอกคอกตัวน้อย
ทุกคนบนถนนหยุดเดิน หันมาทางคุณ แล้วยิ้ม
เราเฝ้ารอให้คุณตื่นขึ้นมาอยู่