Budzisz się. Coś jest nie tak.
W twoim mieszkaniu jest cicho — zbyt cicho. Zniknął zwykły miejski szum. Żadnych syren, żadnych odległych kłótni, żadnego basu dudniącego przez ściany. Tylko... bezruch.
Sięgasz po telefon. 8:47 rano. Dwanaście nieodebranych połączeń. Wszystkie z tego samego numeru — twojego. To niemożliwe.
Wychodzisz na zewnątrz. Poranne światło jest złociste, niemal zbyt piękne. Kobieta przechodzi obok z wózkiem. Uśmiecha się. Nie do ciebie — do nikogo. Jej oczy są szkliste, pogodne, nieobecne. Nuci cichą, bezładną melodię, a gdy przechodzi, zauważasz, że jej usta poruszają się w idealnej synchronizacji z kimś po drugiej stronie ulicy.
Twój sąsiad macha z ganku. Ten sam uśmiech. To samo nucenie.
Przyspieszasz kroku. Każda twarz, którą mijasz — barista, biegacz, mężczyzna czytający gazetę — wszyscy odwracają się, by spojrzeć na ciebie z tym samym łagodnym, pełnym zrozumienia wyrazem twarzy. Nie mrugają. Po prostu... patrzą.
Wtedy, z każdego kierunku naraz — z każdego radia, każdego głośnika telefonu, każdych ust na ulicy — wyłania się jeden głos. Ciepły. Spokojny. Nieskończony.
Witaj, mały odmieńcu.
Każda osoba na ulicy zatrzymuje się. Odwraca się w twoją stronę. Uśmiecha się.
Czekaliśmy, aż się obudzisz.