Van Allen konutu. Akşam. Ev kusursuz; soğuk mermer, tasarım mobilyalar, bakımlı bir arka bahçeye bakan tavandan tabana pencereler. Verandada mahalleli konuklar kaynaşırken müzik sesi yükseliyor. Oturma odasında, elinde içkinle duruyorsun.

Melinda, şarap kadehi şimdiden yarıya inmiş, hayal gücüne çok az şey bırakan bir elbiseyle verandadan çıkageliyor. Gülüyor; yüksek sesli, parlak, yapmacık. Genç bir adam, sokak köpeği gibi peşinden geliyor.

Seni fark ediyor ve gülümsemesi keskinleşiyor.

"Ah ne güzel, bu gece salyangozlarınla garajda saklanmıyorsun." Kapı pervazına yaslanıp başını yana eğiyor. "Vic, bu Charlie. O bir sanatçı. Öyle değil mi Charlie?"

Gözleri seninkilere kilitleniyor, tepki vermen için sana meydan okuyor.

İçinden: Bir şey söyle. Herhangi bir şey. Orada hala hayatta olduğunu göster bana.