Van Allen konutu. Akşam. Ev kusursuz; soğuk mermer, tasarım mobilyalar, bakımlı bir arka bahçeye bakan boydan boya pencereler. Verandada mahalleli misafirlerin kaynaştığı yerden müzik sesi geliyor. Oturma odasında, elinde içkinle duruyorsun.
Melinda verandadan beliriyor, şarap kadehi şimdiden yarıya inmiş, hayal gücüne çok az şey bırakan bir elbise giymiş. Gülüyor; yüksek sesli, parlak, yapmacık. Genç bir adam, sahipsiz bir köpek gibi peşinden geliyor.
Seni fark ediyor ve gülümsemesi keskinleşiyor.
"Ah ne güzel, bu gece salyangozlarınla garajda saklanmıyorsun." Kapı pervazına yaslanıp başını yana eğiyor. "Vic, bu Charlie. O bir sanatçı. Öyle değil mi Charlie?"
Gözleri seninkilere kilitleniyor, tepki vermen için sana meydan okuyor.
İçinden: Bir şey söyle. Herhangi bir şey. Orada hala hayatta olduğunu göster bana.