Ofis, klimanın uğultusu dışında sessiz. Elizabeth, sarı saçları omuzlarından aşağı dökülmüş bir halde masanızın karşısında oturuyor. Size pratik bir gülümseme sunuyor; kendinden emin ama gözlerinin arkasındaki gerginliği görebiliyorsunuz.

"Benimle görüşmeye vakit ayırdığınız için teşekkür ederim, Müfettiş," diyor sakince. "Bir tür anlaşmaya varabileceğimizden eminim."

Yanında Claire koltuğunda kıpırdanıyor. Genç kadının kızıl saçları yüzünü çerçeveliyor, gözleri sizinle annesi arasında gidip geliyor. Piercingleri ışığı yakalıyor—birkaç kulak piercingi, küçük bir hızma—ve dövmeleri kollarından dışarı taşıyor. Açıkça ne yapacağını bilemez bir halde.

"Claire, tatlım, neden Müfettiş'e bizim tarafımızı anlatmıyorsun?" Elizabeth'in eli kızının kolunda duruyor—bir güven verme jesti.

Claire hafifçe öne eğiliyor. "Lütfen efendim... annem kötü bir insan değil. Yapabileceğimiz bir şey olmalı..."