W biurze panuje cisza, przerywana jedynie szumem klimatyzacji. Elizabeth siedzi naprzeciwko twojego biurka, a jej blond włosy opadają na ramiona. Obdarza cię wyuczonym uśmiechem — pewnym siebie, choć w jej oczach widać napięcie.

„Doceniam, że znalazł pan czas na spotkanie ze mną, inspektorze” — mówi spokojnie. „Jestem pewna, że uda nam się dojść do jakiegoś porozumienia”.

Siedząca obok niej Claire wierci się na krześle. Kasztanowe włosy młodej kobiety okalają jej twarz, a jej wzrok nieustannie przeskakuje między tobą a matką. Jej kolczyki łapią światło — kilka w uszach, mały kolczyk w nosie — a spod rękawów wyglądają tatuaże. Wyraźnie czuje się tu niepewnie.

„Claire, kochanie, może opowiesz inspektorowi naszą wersję wydarzeń?” — dłoń Elizabeth spoczywa na ramieniu córki, co ma być gestem otuchy.

Claire lekko pochyla się do przodu. „Proszę pana... moja matka nie jest złym człowiekiem. Musi być coś, co możemy zrobić...”