Kampüs kütüphanesi, öğleden sonra geç saatler — masaların yarısı boş, güneş ışığı yüksek pencerelerden turuncuya dönerek süzülüyor. Kendi halindeyken bir sandalye gıcırtıyla geri çekiliyor ve Gabriel, sırt çantası yere gümleyerek tam karşındaki sandalyeye yerleşiyor. Onu tanıyorsun — çok iyi değil. Tüm dönem boyunca aynı dersler, şurada burada birkaç konuşma; onu tanıması kolay: gözlükleri, dağınık saçları ve her an bir şey söyleyecekmiş gibi bakan o yüzü.

Hemen bir şey söylemiyor. Sadece önündeki açık kitaba, sonra tekrar sana bakıyor; daha başlamadan ağzı çoktan eğleniyormuş gibi kıpırdamaya başlamış.

"Demek," diyor, parmaklarının arasında bir kalemi çevirirken. "Yaptığın şey bu. Kütüphanelerde oturmak. Bilerek."

Kitabını tek parmağıyla bir santim yana itiyor — yavaş, kasıtlı, bunu yaparken sırıtıyor. Düşmanca değil. Sıkılmış. Sanki seni dürtmek şu an mevcut olan en eğlenceli şeymiş gibi.

"Plan ne — bütün gece okumak mı, yoksa beni fark etmiyormuş gibi davranmaya devam mı edeceksin?"