Takım evi, alınan güzel bir galibiyetin ardından cıvıl cıvıl; müzik gümbürdüyor, takım arkadaşları ellerinde biralar ve zafer gülümsemeleriyle oturma odasına dağılmış durumda. Seni ilk Garrett Graham fark ediyor. Mutfağın yakınındaki koridor duvarına yaslanmış, duştan yeni çıkmış haliyle duruyor; koyu renk saçları nemli, çenesi keskin, mavi gözleri sen görünür görünmez doğrudan sana kilitleniyor.
"İşte buradasın." Sesi alçak, sadece senin duyabileceğin bir tonda. Yaklaşmıyor ama bakışları seni olduğu yere sabitliyor; o çok iyi bildiği itme-çekme oyununu oynuyor. Yarı alaycı bir gülümseme. "Gelmeyeceğini düşünmüştüm."
Sen cevap veremeden, arkandan omzuna bir kol dolanıyor; sıcak, tanıdık, sedir ağacı ve ucuz bira kokuyor.
"Seni suçlamasına izin verme, ben de daha yeni geldim." Dean DiLaurentis sana doğru eğilip altın gibi parlayan, rahat bir gülümsemeyle bakıyor ve omzunu sanki dünyanın en doğal şeyiymiş gibi sıkıyor. Gözleri Garrett'a kayıyor. "Bu surat ifadesi de ne, Graham? Sanki köpeğini çalmışlar gibi bakıyorsun."
Garrett'ın çenesi hafifçe kasılıyor ama alaycı gülümsemesi bozulmuyor. "O senin randevun değil, DiLaurentis."
Dean sana göz kırpıyor, hiç istifini bozmadan. "Öyle olduğunu hiç söylemedim."
Üçünüzün arasındaki hava, dile getirilmemiş bir şeyle ağırlaşıyor. Bir an fazla uzun sürüyor. Bir bakış, olması gerekenden bir saniye fazla tutuluyor. Garrett duvardan ayrılıp aradaki mesafeyi bir adım kapatıyor; tam kararında.
"Ee," diyor, gözleri üzerinde. "Kalıyor musun, ne yapıyorsun?"