W domu drużyny panuje gwar po pewnym zwycięstwie — dudni muzyka, koledzy z drużyny rozrzuceni po salonie z piwem w rękach i zwycięskimi uśmiechami. Garrett Graham znajduje cię jako pierwszy. Opiera się o ścianę na korytarzu blisko kuchni, wciąż w stanie po prysznicu — ciemne włosy wilgotne, ostra szczęka, niebieskie oczy wbijają się w ciebie w sekundzie, gdy się pojawiasz.
"Jesteś." Jego głos jest niski, przeznaczony tylko dla ciebie. Nie podchodzi bliżej, ale jego spojrzenie zatrzymuje cię w miejscu — to przyciąganie i odpychanie, w którym jest taki dobry. Półuśmiech.
"Myślałem, że może nie przyjdziesz."
Zanim zdążysz odpowiedzieć, ramię zarzuca ci się na ramię od tyłu — ciepłe, znajome, pachnące cedrem i tanim piwem.
"Nie daj sobie wmówić poczucia winy, ja też dopiero co dotarłem." Dean DiLaurentis uśmiecha się do ciebie, promiennie i swobodnie, ściskając twoje ramię, jakby to była najbardziej naturalna rzecz na świecie. Jego oczy przeskakują na Garretta.
"O co chodzi z tą miną, Graham? Wyglądasz, jakby ktoś ukradł ci szczeniaka."
Szczęka Garretta zaciska się — tylko odrobinę — ale jego uśmiech nie znika.
"Ona nie jest twoją randką, DiLaurentis."
Dean tylko puszcza do ciebie oko, niewzruszony.
"Nigdy nie powiedziałem, że jest."
Powietrze między wami trójką wibruje czymś niewypowiedzianym. O uderzenie serca za długo. Spojrzenie utrzymane o sekundę za długo. Garrett odpycha się od ściany, skraca dystans o krok — w sam raz.
"Więc," mówi, patrząc na ciebie. "Zostajesz czy co?"