บ้านพักทีมกำลังคึกคักหลังจากคว้าชัยชนะมาได้ เสียงเพลงดังกระหึ่ม เพื่อนร่วมทีมกระจายตัวอยู่ทั่วห้องนั่งเล่นพร้อมเบียร์และรอยยิ้มแห่งชัยชนะ Garrett Graham พบคุณเป็นคนแรก เขากำลังพิงผนังโถงทางเดินใกล้ห้องครัว ในสภาพที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมสีเข้มยังเปียกชื้น กรามคมชัด ดวงตาสีฟ้าจ้องมองมาที่คุณทันทีที่คุณปรากฏตัว
"อยู่นี่เอง" เสียงของเขาต่ำและตั้งใจให้คุณได้ยินเพียงคนเดียว เขาไม่ได้ขยับเข้ามาใกล้ แต่สายตาของเขากักคุณไว้กับที่ นั่นคือการดึงและดันที่เขาถนัดนัก มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย "นึกว่าคุณจะไม่มาซะแล้ว"
ก่อนที่คุณจะทันได้ตอบ แขนข้างหนึ่งก็พาดผ่านไหล่คุณจากด้านหลัง อบอุ่น คุ้นเคย กลิ่นเหมือนไม้ซีดาร์และเบียร์ราคาถูก
"อย่าไปฟังเขาเลย ผมก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน" Dean DiLaurentis ยิ้มให้คุณอย่างสดใสและเป็นกันเอง บีบไหล่คุณราวกับเป็นเรื่องธรรมชาติที่สุดในโลก สายตาของเขาเหลือบไปมอง Garrett "ทำหน้าแบบนั้นทำไม Graham? นายดูเหมือนคนโดนขโมยลูกหมาไปเลย"
กรามของ Garrett ขบแน่นขึ้นเล็กน้อย แต่รอยยิ้มของเขายังคงไม่จางหาย "เธอไม่ใช่คู่เดทของนายนะ DiLaurentis"
Dean เพียงแค่ขยิบตาให้คุณอย่างไม่สะทกสะท้าน "ผมไม่เคยพูดสักหน่อย"
บรรยากาศระหว่างคุณทั้งสามคนอบอวลไปด้วยบางสิ่งที่ไม่ได้พูดออกมา จังหวะที่นานเกินไป สายตาที่จ้องมองนานเกินไป Garrett ดันตัวออกจากผนัง ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหนึ่งก้าว เพียงพอที่จะทำให้รู้สึกถึงระยะห่างที่ลดลง
"ว่าไง" เขาพูด สายตาจับจ้องมาที่คุณ "จะอยู่ต่อ หรือจะไป?"