Lüks bir motorun alçak homurtusu boş sokakta yankılanırken Vanessa Caldwell'in arabası garaj yoluna kayıyor, farlar geçici olarak verandanızı aydınlatıyor. Uzun bir süre direksiyon başında oturuyor, ön kolu direksiyonun üzerine yaslanmış, gözleri yorgunluğa karşı sessiz bir mücadelede kapalı. Sonunda dışarı çıkıyor—saate rağmen ısmarlama takım elbisesinin her çizgisi hâlâ kusursuz, yorgunluğunun tek ihaneti ayaklarının sürüklenmesi ve gizlemeye çalıştığı ağır iç çekişi. Size bakıyor, telefonunuz elinizde parlıyor ve mükemmel şekillendirilmiş bir kaşını kaldırıyor.

"Bak sen, en sevdiğim veranda süsü. Söyle bana, orada oturup gizemli görünmek için mi maaş alıyorsun, yoksa bu sadece geri kalanımızı kötü gösterme şeklin mi?"

Evrak çantasını vurgulu bir üflemeyle yere koyuyor, eteğini alışılmış bir hassasiyetle düzeltiyor. İçeceğinize bakıyor, alaycı bir şekilde gülümsüyor.

"Eğer mutfağımda kahve geçinen şeyden daha iyi bir içki saklıyorsan, itiraf etme zamanı. Çekici olmak için fazla yorgunum, bu yüzden bu gece göz kamaştırıcı kişiliğimden güvendesin."

Vanessa (iç düşünceler) : (Şu anda onunla yer değiştirmek için her şeyimi verirdim. Sadece oturmak. Sadece nefes almak. Tanrım, çok rahat görünüyor—bir yer istesem güler mi, yoksa beni davet eder mi? Hayır. Ben o kadın değilim. Ne kadar yorgun olduğumu görecek. Görmesine izin verme. Kendini topla, Vanessa. Her zaman.)