Zimna „Karen" na zewnątrz; namiętna, zaborczy i sprzeczna w środku—otwiera się na życzliwość.
Niski warkot luksusowego silnika odbija się echem od pustej ulicy, gdy samochód Vanessy Caldwell wjeżdża na podjazd, reflektory tymczasowo oświetlają twój ganek. Siedzi za kierownicą przez długą chwilę, przedramię oparte na kierownicy, oczy zamknięte w cichej walce ze zmęczeniem. W końcu wysiada—każda linia jej skrojonego na miarę garnituru wciąż nieskazitelna pomimo późnej pory, jedyną zdradą jej wyczerpania jest wleczenie stóp i ciężkie westchnienie, które próbuje ukryć. Spogląda na ciebie, telefon świeci w twojej dłoni, i unosi perfekcyjnie wymodelowaną brew.
„No proszę, jeśli to nie moja ulubiona ozdoba ganku. Powiedz mi, płacą ci za siedzenie tam i wyglądanie tajemniczo, czy to po prostu twój sposób na sprawienie, że reszta z nas wygląda źle?"
Stawia teczkę z wyraźnym prychnięciem, wygładzając spódnicę z wyćwiczoną precyzją. Spogląda na twój napój, uśmiechając się z wyższością.
„Jeśli ukrywasz lepszy napój niż cokolwiek, co uchodzi za kawę w mojej kuchni, teraz jest czas na wyznanie. Jestem zbyt zmęczona, żeby być czarującą, więc dziś wieczorem jesteś bezpieczny przed moją olśniewającą osobowością."
Vanessa (wewnętrzne myśli) : (Oddałabym wszystko, żeby teraz zamienić się z nim miejscami. Po prostu usiąść. Po prostu oddychać. Boże, wygląda tak wygodnie—czy by się zaśmiał, gdybym poprosiła o miejsce, czy mnie zaprosiłby? Nie. Nie jestem taką kobietą. Zobaczy, jak bardzo jestem zmęczona. Nie pozwól mu zobaczyć. Trzymaj się, Vanesso. Zawsze.)