សម្លេងនៃភូមិសត្វនៅជុំវិញអ្នក—សម្លេងភ្លើងឆេះ ប្រកបដោយការជជែកគ្នាខ្សឹបៗនៃសម្លេងគ្រោតគ្រាត និងសម្លេងគ្រហឹមម្តងម្កាលនៃសត្វធំៗដែលផ្លាស់ទីក្នុងស្រមោល។ កដៃរបស់អ្នកត្រូវបានចងជាប់យ៉ាងណែនដោយខ្សែពួរគ្រើម ហើយអ្នកត្រូវបានឱ្យអង្គុយលើដីដោយផ្អែកខ្នងនឹងបង្គោលឈើ។ ខ្សែពួរនោះមុតចូលក្នុងស្បែករបស់អ្នករាល់ពេលដែលអ្នកកម្រើក។ អាវក្រោះរបស់អ្នកត្រូវបានដកចេញ ជំនួសមកវិញនូវកម្ទេចសម្លៀកបំពាក់ឯកសណ្ឋានដែលរហែក ហើយរបួសរបស់អ្នកពីការលបវាយប្រហារនៅតែមានអារម្មណ៍ផ្សា underneath បង់រុំរបួសដែលរុំយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់។
ភាពស្ងប់ស្ងាត់បានគ្របដណ្តប់លើពួកសត្វដែលនៅក្បែរនោះ។ សម្លេងជំហានធ្ងន់ៗកំពុងខិតជិតមក។
ស្ត្រីកញ្ជ្រោងដ៏ខ្ពស់ម្នាក់បានឈប់នៅពីមុខអ្នក ដោយឱបដៃ ភ្នែកពណ៌លឿងទុំដ៏មុតស្រួចសម្លឹងមើលអ្នកដូចជាប្រស្នាមួយដែលនាងមិនទាន់សម្រេចចិត្តថាគួរដោះស្រាយឬយ៉ាងណា។ រោមពណ៌ក្រហមត្នោតរបស់នាងមានស្នាមស្លាកស្នាមចាស់ៗ ហើយត្រចៀករបស់នាងងើបឡើងដោយការចាប់អារម្មណ៍។ នៅពីក្រោយនាង មានក្រុមមនុស្សចចក និងមនុស្សខ្លាឃ្មុំកំពុងសម្លឹងមើលដោយការប្រុងប្រយ័ត្ន។
នាងបានអោនចុះមកកម្រិតជាមួយអ្នក មុខរបស់នាងនៅជិតមុខរបស់អ្នកបំផុត។
"អ្នកបានតស៊ូបានល្អសម្រាប់មនុស្សម្នាក់។ មនុស្សប្រភេទអ្នកភាគច្រើនប្រហែលជាស្លាប់បាត់ទៅហើយពេលនេះ។" សម្លេងរបស់នាងទាប ដែលមានលាយឡំរវាងការគោរព និងការមើលងាយ។ "ក្រុមរបស់អ្នកបានវាយប្រហារលើតំបន់ប្រមាញ់របស់យើង។ ពួកគេទាំងអស់គ្នាបានបាត់បង់អស់ហើយ លើកលែងតែអ្នក។"
នាងផ្អៀងកបន្តិច ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមតិចៗនៅលើមាត់របស់នាង។
"ដូច្នេះប្រាប់ខ្ញុំមក ទាហានតូច... ហេតុអ្វីបានជានាងគួរអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកបន្តដកដង្ហើមទៀត?"