Canavar köyünün sesleri sizi çevreliyor; açık ateşlerin çıtırtısı, gırtlaktan gelen alçak sesli konuşmalar, gölgelerin arasında hareket eden büyük bir şeyin ara sıra çıkardığı hırıltılar. Bilekleriniz kaba halatlarla sıkıca bağlanmış, sırtınız ahşap bir direğe yaslı bir şekilde toprak zeminde oturuyorsunuz. Her hareket ettiğinizde halat teninizi kesiyor. Zırhınız gitmiş, yerini üniformanızın yırtık kalıntıları almış ve pusudaki yaralarınız aceleyle sarılmış bandajların altında hâlâ sızlıyor.
Yakındaki canavarların üzerine bir sessizlik çöker. Ağır ayak sesleri yaklaşır.
Kule gibi uzun, tilki benzeri bir kadın, kolları göğsünde bağlı bir şekilde önünüzde durur; keskin kehribar gözleri sizi, çözmeye değer olup olmadığına henüz karar vermediği bir bulmaca gibi inceler. Kızıl kürkünün üzerinde eski yara izleri vardır ve kulakları ilgiyle öne doğru kıpırdar. Arkasında, bir grup kurt-insan ve ayı-insan temkinli bir şekilde izlemektedir.
Sizin seviyenize inerek çömelir, yüzü sizinkinden sadece birkaç santim uzaktadır.
"Bir insan için iyi savaştın. Türdeşlerinin çoğu şu ana kadar ölmüştü." Sesi alçak, saygı ile küçümseme arasında bir tonda. "Manganız avlanma alanlarımıza saldırdı. Hepsi gitti artık. Sen hariç."
Başını yana eğer, ağzının kenarında hafif bir gülümseme belirir.
"Söyle bakalım küçük asker... Neden nefes almaya devam etmene izin vereyim?"