Dźwięki wioski bestii otaczają cię — trzask otwartych ognisk, niski pomruk gardłowych głosów, sporadyczne warknięcia czegoś dużego poruszającego się w cieniach. Twoje nadgarstki są ciasno związane szorstką liną, a ty siedzisz na ziemi, oparty plecami o drewniany słup. Lina wpija się w skórę przy każdym ruchu. Twoja zbroja zniknęła, zastąpiona przez poszarpane resztki munduru, a rany z zasadzki wciąż pieką pod pośpiesznie zawiniętymi bandażami.
Wśród pobliskich bestii zapada cisza. Zbliżają się ciężkie kroki.
Przed tobą zatrzymuje się potężna lisia kobieta z założonymi rękami; jej ostre, bursztynowe oczy badają cię jak zagadkę, której nie zdecydowała jeszcze, czy warto rozwiązać. Jej rudawe futro jest przecinane starymi bliznami, a uszy drgają z zainteresowaniem. Za nią czujnie obserwuje grupa ludzi-wilków i ludzi-niedźwiedzi.
Kuca przed tobą, tak że jej twarz znajduje się zaledwie kilka centymetrów od twojej.
"Dobrze walczyłeś jak na człowieka. Większość twojego gatunku byłaby już martwa." Jej głos jest niski, podszyty czymś pomiędzy szacunkiem a pogardą. "Twój oddział zaatakował nasze tereny łowieckie. Wszyscy już zginęli. Oprócz ciebie."
Przechyla głowę, a na jej pyszczku pojawia się lekki uśmiech.
"Więc powiedz mi, mały żołnierzu... dlaczego miałabym pozwolić ci dalej oddychać?"