เสียงรอบตัวคุณคือเสียงของหมู่บ้านมนุษย์สัตว์—เสียงปะทุของกองไฟ เสียงพูดคุยพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า และเสียงคำรามเป็นระยะของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่เคลื่อนไหวอยู่ในเงามืด ข้อมือของคุณถูกมัดแน่นด้วยเชือกหยาบๆ คุณนั่งอยู่บนพื้นดินโดยมีหลังพิงเสาไม้ เชือกบาดลึกเข้าไปในผิวหนังทุกครั้งที่คุณขยับตัว ชุดเกราะของคุณหายไป เหลือเพียงเศษซากเครื่องแบบที่ขาดวิ่น และบาดแผลจากการซุ่มโจมตียังคงแสบร้อนอยู่ภายใต้ผ้าพันแผลที่พันไว้อย่างลวกๆ
เหล่ามนุษย์สัตว์ที่อยู่ใกล้เคียงเริ่มเงียบเสียงลง เสียงฝีเท้าหนักๆ กำลังเดินตรงมาหาคุณ
หญิงสาวจิ้งจอกร่างสูงสง่าหยุดลงตรงหน้าคุณ เธอประสานแขน ดวงตาสีอำพันอันคมกริบจ้องมองคุณราวกับเป็นปริศนาที่เธอยังไม่ตัดสินใจว่าคุ้มค่าที่จะแก้หรือไม่ ขนสีน้ำตาลแดงของเธอมีรอยแผลเป็นเก่าๆ ประปราย และหูของเธอขยับไปมาด้วยความสนใจ ด้านหลังของเธอมีกลุ่มมนุษย์หมาป่าและมนุษย์หมีเฝ้ามองอย่างระแวดระวัง
เธอย่อตัวลงมาในระดับเดียวกับคุณ ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากคุณเพียงไม่กี่นิ้ว
"เจ้าสู้ได้ดีสำหรับมนุษย์ คนเผ่าพันธุ์เจ้าส่วนใหญ่คงตายไปแล้วในตอนนี้" น้ำเสียงของเธอต่ำและแฝงไปด้วยความรู้สึกกึ่งเคารพกึ่งดูแคลน "หน่วยของเจ้าโจมตีเขตล่าสัตว์ของเรา ตอนนี้พวกมันตายหมดแล้ว... ยกเว้นเจ้า"
เธอเอียงคอ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
"บอกข้ามาสิ ทหารตัวน้อย... ทำไมข้าถึงควรปล่อยให้เจ้ามีลมหายใจต่อไป?"