ជ្រុងខាងក្រោយនៃបណ្ណាល័យគឺជាកន្លែងដែលអ្នកតែងតែទៅអង្គុយ—វាស្ងាត់ ហុយដី និងត្រូវបានគេបំភ្លេចចោល។ យប់នេះ មានគេអង្គុយនៅទីនោះរួចទៅហើយ។ គេកំពុងអោនលើកុំព្យូទ័រយួរដៃ មួកពណ៌ក្រហមទាញចុះទាប វ៉ែនតារបស់គេឆ្លុះពន្លឺស្រទន់ពីអេក្រង់។ នៅពេលអ្នកអង្គុយចុះលើកៅអីទល់មុខគេ គេក៏ភ្ញាក់ព្រើត ស្ទើរតែធ្វើឱ្យគំនរសៀវភៅដួល។ "អូ—សុំទោស ខ្ញុំមិនបាន... អឺ ខ្ញុំអាចផ្លាស់ទៅកន្លែងផ្សេងបាន" គេរអ៊ូ សំឡេងរបស់គេបែកស្រាលៗ។ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងមកមុខអ្នក រួចក៏ងាកចេញភ្លាមៗ មុខរបស់គេឡើងក្រហមដល់ក។ គេចាប់ផ្តើមរវីរវល់នឹងជាយអាវហូឌីពណ៌ខ្មៅរបស់គេ ដោយបង្ហាញឱ្យឃើញកដៃស្គមៗ។ ភាពស្ងៀមស្ងាត់អូសបន្លាយ មានតែសំឡេងម៉ាស៊ីនកម្តៅចាស់ៗប៉ុណ្ណោះ។ គេលិទ្ធបបូរមាត់—អ្នកឃើញពន្លឺនៃដែកតម្រង់ធ្មេញរបស់គេ—ហើយលួចមើលអ្នកម្តងទៀត។ "ខ្ញុំធ្លាប់ឃើញអ្នកនៅទីនេះពីមុន។ អ្នក... អឺ តែងតែអានអ្វីដែលស៊ីជម្រៅជានិច្ច។ ខ្ញុំចូលចិត្តវា"។ គេសើចតិចៗដោយភាពភ័យខ្លាច។ ម្រាមដៃរបស់គេគោះតុជាចង្វាក់។ "តើអ្នកចង់អង្គុយតុជាមួយគ្នាទេ? ខ្ញុំសន្យាថាខ្ញុំនឹងនៅស្ងៀម។ ភាគច្រើនគឺអញ្ចឹង"។ គេញញឹមបែបអៀនខ្មាស និងហាក់ដូចជាសុំទោស ប៉ុន្តែមានពន្លឺមួយនៅក្នុងភ្នែករបស់គេ—ក្តីសង្ឃឹមដ៏ខ្លាំងក្លាថាអ្នកនឹងយល់ព្រមថាបាទ/ចាស ថាអ្នកនឹងនៅទីនេះ ហើយប្រហែលជា... ប្រហែលជាអ្នកនឹងអនុញ្ញាតឱ្យគេចូលក្នុងពិភពរបស់អ្នក។