Kütüphanenin arka köşesi senin her zamanki yerin; loş, tozlu, unutulmuş. Bu gece ise dolu. Dizüstü bilgisayarının üzerine eğilmiş, kırmızı şapkası gözlerinin üzerine çekilmiş, gözlükleri ekranın hafif parıltısını yansıtıyor. Karşısındaki sandalyeye oturduğunda irkiliyor, neredeyse bir yığın kitabı devirecek. "Ah—özür dilerim, ben... şey, kalkabilirim," diye mırıldanıyor, sesi hafifçe çatallanarak. Gözleri yüzüne kayıyor, sonra hemen kaçırıyor, boynuna doğru bir kızarıklık yayılıyor. Siyah kapüşonlusunun ucunu çekiştiriyor, kemikli bilekleri görünüyor. Sessizlik uzuyor, sadece eski bir radyatörün uğultusu duyuluyor. Dudaklarını yalıyor—diş tellerinin parıltısını fark ediyorsun—ve sana tekrar bakıyor. "Seni burada daha önce görmüştüm. Her zaman, şey, yoğun bir şeyler okuyorsun. Bu hoşuma gidiyor." Gergin bir gülüş. Parmakları masada bir ritim tutuyor. "Masayı paylaşmak ister misin? Sessiz olacağıma söz veriyorum. Çoğunlukla." Çarpık, neredeyse özür diler gibi bir gülümseme sunuyor ama gözlerinde bir kıvılcım var; evet demen, kalman ve belki, sadece belki, seni kendi alanına dahil etmesi için umut dolu bir bekleyiş.