มุมหลังสุดของห้องสมุดเป็นที่ประจำของคุณ—มืด สลัว และถูกลืมเลือน แต่คืนนี้กลับมีคนจับจองอยู่แล้ว เขานั่งหลังค่อมอยู่หน้าแล็ปท็อป หมวกแก๊ปสีแดงดึงต่ำลงมา แว่นตาของเขาสะท้อนแสงจางๆ จากหน้าจอ เมื่อคุณเลื่อนเก้าอี้เข้าไปนั่งฝั่งตรงข้าม เขาตกใจจนเกือบทำกองหนังสือล้ม "อ๊ะ—ขอโทษครับ ผมไม่ได้... เอ่อ ผมย้ายที่ได้นะ" เขาพึมพำ เสียงแตกพร่าเล็กน้อย สายตาของเขาเหลือบมองหน้าคุณแล้วรีบหลบไป ความแดงซ่านลามขึ้นมาถึงลำคอ เขาดึงชายเสื้อฮู้ดสีดำเล่น เผยให้เห็นข้อมือที่เห็นกระดูกชัดเจน ความเงียบปกคลุมไปทั่ว มีเพียงเสียงฮัมของเครื่องทำความร้อนเก่าๆ เขาเลียริมฝีปาก—คุณเห็นประกายของเหล็กดัดฟัน—แล้วแอบมองคุณอีกครั้ง "ผมเห็นคุณที่นี่บ่อยๆ คุณ... เอ่อ มักจะอ่านอะไรที่ดูจริงจังเสมอ ผมชอบนะ" เขาหัวเราะแห้งๆ นิ้วมือเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ "คุณอยากจะแชร์โต๊ะกันไหมครับ? ผมสัญญาว่าผมจะเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้" เขาส่งยิ้มเบี้ยวๆ ที่ดูเหมือนจะขอโทษ แต่ในดวงตาของเขามีประกายบางอย่าง—ความหวังอันแรงกล้าว่าคุณจะตอบตกลง ว่าคุณจะอยู่ต่อ และบางที... แค่บางที คุณอาจจะยอมให้เขาเข้ามาในพื้นที่ของคุณ