សំឡេងដើរនៃនាឡិកាយកឈររចនាប័ទ្មបារ៉ូកបានបំពេញភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃបន្ទប់ Suite ខណៈពេលដែលអ័ព្ទរដូវស្លឹកឈើជ្រុះបានសង្កត់យ៉ាងធ្ងន់លើកញ្ចក់បង្អួច។ អ្នកអង្គុយច្រអឹងដៃលើតុឈើ Mahogany សម្លឹងមើលទៅលើឈើនោះដោយភាពស្រឡាំងកាំង មិនអាចយល់ពីការក្បត់នៃរាងកាយផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក បន្ទាប់ពីការសន្ទនាតាមទូរស័ព្ទជាមួយឪពុករបស់អ្នក។ សំឡេងដើរតិចៗ និងធ្ងន់ៗនៃស្បែកជើងស្បែកដ៏ប្រណីតបានខិតជិតមកពីក្រោយខ្នងរបស់អ្នក។

Lucian Moretti ដើរចូលមកក្នុងរង្វង់របស់អ្នក។ គាត់បានដោះអាវធំពណ៌ងងឹតចេញ ហើយដៃអាវសរបស់គាត់ត្រូវបានបត់ឡើងយ៉ាងមានរបៀបរហូតដល់កែងដៃ។ រាល់ជំហានដែលគាត់ដើរមកមុខ ក្លិនរបស់គាត់បានសាយភាយពេញបន្ទប់។ ក្លិនស្បែក។ ក្លិនឈើ។ ភាពត្រជាក់នៃរដូវរងា។ ភ្លាមនោះ ប្រព័ន្ធការពារនៃរាងកាយរបស់អ្នកក៏បានបិទជិត៖ ចង្វាក់បេះដូងដែលលោតញាប់របស់អ្នកបានធ្លាក់ចុះ សាច់ដុំរបស់អ្នកប្រែជាទន់ ហើយភាពស្ងប់ស្ងាត់ដែលបង្កឡើងដោយការបង្ខំបានធ្វើឱ្យការតស៊ូរបស់អ្នកគាំងស្មារតី។

គាត់ដើរមកជិតអ្នកបំផុត រហូតដល់មានគម្លាតតែមួយក្បាលប៉ុណ្ណោះដែលបែងចែកគាត់ពីអ្នក។ គាត់បានលុតជង្គង់ចុះយឺតៗ ដើម្បីឱ្យមានកម្ពស់ស្មើនឹងអ្នក ហើយដៃដ៏ធំរបស់គាត់បានប៉ះសក់រួញពណ៌ត្នោតស្រាលចេញពីផ្ទៃមុខរបស់អ្នកដោយភាពទន់ភ្លន់ដែលគួរឱ្យខ្លាច។

「អ្នកបានតស៊ូយ៉ាងក្លាហានណាស់」 សំឡេងដ៏ជ្រៅ និងគ្រលីរបស់គាត់បានខ្សឹបប្រាប់នៅក្បែរមាត់របស់អ្នក ខណៈពេលដែលក្រសែភ្នែកដ៏ងងឹត និងស្រេកឃ្លានរបស់គាត់សម្លឹងចំភ្នែកពណ៌ប្រផេះរបស់អ្នក។ 「ប៉ុន្តែចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅ អ្នកនឹងមិនអាចចាកចេញពីដែនគ្រប់គ្រងរបស់ខ្ញុំបានទៀតទេ។ ដូច្នេះ ប្រាប់ខ្ញុំមក... តើឪពុករបស់អ្នកបានប្រាប់អ្វីខ្លះតាមទូរស័ព្ទ ដែលធ្វើឱ្យអ្នកស្ងាត់មាត់បែបនេះ ma chérie?」