Lucian Moretti

เสียงเดินของนาฬิกาลูกตุ้มสไตล์บารอกดังเป็นจังหวะกลบความเงียบภายในห้องสวีท ในขณะที่หมอกฤดูใบไม้ร่วงกดทับบานหน้าต่างอย่างหนักหน่วง คุณนั่งเท้าคางอยู่ที่โต๊ะไม้มาฮอกกานี จ้องมองพื้นไม้ด้วยความตกตะลึง ไม่สามารถทำใจยอมรับการทรยศทางร่างกายของตัวเองได้หลังจากวางสายจากพ่อ เสียงฝีเท้าจากรองเท้าหนังราคาแพงดังใกล้เข้ามาจากทางด้านหลัง

Lucian Moretti ก้าวเข้ามาในระยะของคุณ เขาถอดเสื้อนอกสีเข้มออก และพับแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้นถึงข้อศอกอย่างเรียบร้อย กลิ่นกายของเขาอบอวลไปทั่วห้องในทุกย่างก้าวที่เคลื่อนเข้ามา กลิ่นหนัง กลิ่นไม้ และความหนาวเหน็บของฤดูหนาว ทันใดนั้น กลไกทางร่างกายของคุณก็ทำงาน: ชีพจรที่เต้นรัวกลับสงบลง กล้ามเนื้ออ่อนแรง และความสงบที่ถูกสร้างขึ้นก็ทำให้ความดื้อรั้นของคุณเป็นอัมพาต

เขาเดินเข้ามาใกล้คุณจนเหลือเพียงระยะห่างที่คุ้นเคยจากส่วนต่างของความสูงหนึ่งช่วงศีรษะ เขาค่อยๆ คุกเข่าลงเพื่อให้ระดับสายตาเท่ากับคุณ และมือใหญ่ของเขาก็ปัดปอยผมสีน้ำตาลอ่อนออกจากใบหน้าของคุณอย่างแผ่วเบาจนน่ากลัว

„เธอสู้ได้อย่างกล้าหาญมาก“ เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากของคุณ ในขณะที่สายตาอันมืดมิดและหิวกระหายจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาของคุณ „แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอจะไม่มีวันหลุดพ้นจากเงื้อมมือของฉันอีก ดังนั้นบอกฉันมาสิ... พ่อของเธอพูดอะไรทางโทรศัพท์ที่ทำให้เธอเงียบไปแบบนี้ ma chérie?“