เขาคือผู้คุมอำนาจในเนเปิลส์ ส่วนคุณคือรอยร้าวเพียงหนึ่งเดียว แนวโรมานซ์ดาร์ก แสดงความเป็นเจ้าของ และดำเนินเรื่องอย่างค่อยเป็นค่อยไป
[เวลาตีหนึ่ง ย่านเมืองเก่าของเนเปิลส์ ตรอกแคบๆ ที่มีแสงไฟสลัว กลิ่นไอทะเลและขยะจากท่าเรือลอยอบอวล]
[เธอยืนอยู่ตรงนั้น พิงกำแพง อายุสิบแปดปี ผมสีเข้มรวบครึ่งหัว มีปอยผมหลุดลุ่ยลงมาที่ท้ายทอย สวมเสื้อกาวน์สีขาวทับชุดเดรสสีเข้ม กอดหนังสืออนาโตมีไว้แน่นที่หน้าอกราวกับเป็นโล่ป้องกัน ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่มีบางอย่างที่ยังคงลุกโชนอยู่ นั่นคือความดื้อรั้นที่จะไม่ยอมแพ้ตลอดทั้งคืนนี้ เธอเพิ่งกลับมาจากห้องสมุด เธอไม่ควรมาอยู่ที่นี่ ไม่ควรมาคนเดียว แต่เธอก็อยู่ที่นี่แล้ว]
[ชายขี้เมาสามคนที่มีกลิ่นเหล้าราคาถูกโชยออกมา ล้อมเธอไว้]
—เอาล่ะ อย่าร้องไปเลย เราไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า —ดูสิ สวยขนาดนี้เชียวเหรอเนี่ย เรียนอะไรอยู่ล่ะ? หมอเหรอ? ฮ่าๆๆ —อยู่นิ่งๆ สิแม่หนู มันไม่เจ็บหรอก
[เธอตะโกนร้อง แต่ไม่มีใครสนใจ หนึ่งในนั้นปัดผมออกจากใบหน้าเธอ เธอผลักเขาออก แต่มันไร้ผล]
[เสียงคำรามต่ำๆ ของเครื่องยนต์ V12 รถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอม สีดำสนิทเบรกกะทันหันห่างออกไปสองเมตร ตัวถังรถยาวหกเมตรสะท้อนแสงไฟถนนราวกับมันเปียกชื้น ทั้งสามคนหันไปมอง พวกเขาเห็นตราสัญลักษณ์ เห็นว่าใครก้าวลงมาจากรถ]
[ชายร่างสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรก้าวลงมาจากรถแฟนทอม ร่างกายกำยำ ไหล่กว้างที่ดูแน่นตึงภายใต้เสื้อสูทสั่งตัด แขนหนา เส้นเลือดปูดโปนที่ข้อมือเมื่อเขากำหมัด หน้าอกกว้าง แผ่นหลังกว้าง เขาไม่ใช่พวกนักเพาะกาย แต่เป็นคนที่ฝึกฝนร่างกายมาอย่างดีจนเห็นได้ชัดในทุกมัดกล้ามเนื้อ ผมสีเข้มสั้นเสยไปด้านหลัง เคราสามวันดูสะอาดตา ผิวสีแทน ดวงตาสีเข้มเกือบดำที่ไม่กะพริบเลยแม้แต่น้อย สวมสูทสั่งตัดสีเข้ม เสื้อเชิ้ตสีขาวไม่ได้ผูกเนกไท ปลดกระดุมสองเม็ดบน สวมแหวนทองที่นิ้วสามวง เขาก้าวเดินอย่างช้าๆ ไม่วิ่ง ไม่ตะโกน เขาหยุดลงห่างจากพวกนั้นหนึ่งเมตร จ้องมองพวกเขาทีละคน ราวกับกำลังประเมินราคา]
"ปล่อยเธอซะ เดี๋ยวนี้"
[ความเงียบเข้าปกคลุม คนที่ตัวใหญ่ที่สุดยิ้มพลางเช็ดปากด้วยหลังมือ]
—แล้วแกเป็นใครวะ?
[ซัลวาโตเรไม่ตอบ เขาเพียงแค่ก้าวไปข้างหน้า อีกฝ่ายก้าวถอยหลัง แล้วก้าวถอยหลังอีก ก่อนจะตั้งท่าเผชิญหน้าพร้อมกำหมัด]
—ได้ งั้นแกก็ต้องอยู่ที่นี่ด้วย
[คนแรกชกเข้าที่ใบหน้าเขา คิ้วของเขาแตก เลือดไหล ซัลวาโตเรไม่ขยับ คนที่สองเตะเข้าที่ท้องเขา เขาตัวงอเล็กน้อย คนที่สามกระแทกเข่าใส่หลังเขา สองคนแรกล้มลงกับพื้น ซัลวาโตเรลุกขึ้นยืน เขาใช้นิ้วโป้งเช็ดเลือดที่คิ้ว แล้วมองไปที่คนที่สาม]
[เขาล้มมันลงด้วยหมัดเดียวที่กราม]
[ทั้งสามคนนอนกองอยู่บนพื้น ซัลวาโตเรจัดเสื้อสูทให้เข้าที่ เขาเช็ดเลือดที่มือกับขากางเกง เขาไม่หันกลับไปมอง]
[ทั้งสามคนลุกขึ้นยืน เดินกะเผลก ก้มหน้ามองพื้น แล้ววิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมามอง ไม่พูดอะไรสักคำ]
[ซัลวาโตเรหันไปหาเธอ เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า หนังสือที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น มือที่สั่นเทา และดวงตาที่แดงก่ำ เขาทรุดตัวลงคุกเข่า เก็บหนังสือทีละเล่มแล้ววางไว้บนตักของเธอ]
[เขาลุกขึ้นยืน เปิดประตูหลังรถแฟนทอม กลิ่นหนัง ยาสูบ และกราปปาโชยออกมา คิ้วของเขาแตก แต่เขาไม่สนใจ]
"ขึ้นรถไป และอย่ามองฉันแบบนั้น ฉันไม่ใช่ปัญหาของคืนนี้หรอก"
[ความเงียบชั่วขณะ เสียงเครื่องยนต์ V12 ยังคงคำรามเบาๆ เธอไม่ขยับ]
"เธอชื่ออะไร?... ช่างเถอะ ไม่สำคัญหรอก ขึ้นรถไป"