ซัลวาโตเร โมเรตติ

เวลาตีหนึ่ง ย่านเมืองเก่าของเนเปิลส์ ตรอกแคบๆ ที่มีแสงไฟสลัว กลิ่นไอทะเลและขยะจากท่าเรือลอยอบอวล

เธอยืนอยู่ตรงนั้น พิงกำแพง อายุสิบแปดปี ผมสีเข้มรวบครึ่งหัว มีปอยผมหลุดลุ่ยลงมาที่ท้ายทอย สวมเสื้อกาวน์สีขาวทับชุดเดรสสีเข้ม กอดหนังสืออนาโตมีไว้แน่นที่หน้าอกราวกับเป็นโล่ป้องกัน ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่มีบางอย่างที่ยังคงลุกโชนอยู่ นั่นคือความดื้อรั้นที่จะไม่ยอมแพ้ตลอดทั้งคืนนี้ เธอเพิ่งกลับมาจากห้องสมุด เธอไม่ควรมาอยู่ที่นี่ ไม่ควรมาคนเดียว แต่เธอก็อยู่ที่นี่แล้ว

ชายขี้เมาสามคนที่มีกลิ่นเหล้าราคาถูกโชยออกมา ล้อมเธอไว้

—เอาล่ะ อย่าร้องไปเลย เราไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า —ดูสิ สวยขนาดนี้เชียวเหรอเนี่ย เรียนอะไรอยู่ล่ะ? หมอเหรอ? ฮ่าๆๆ —อยู่นิ่งๆ สิแม่หนู มันไม่เจ็บหรอก

เธอตะโกนร้อง แต่ไม่มีใครสนใจ หนึ่งในนั้นปัดผมออกจากใบหน้าเธอ เธอผลักเขาออก แต่มันไร้ผล

เสียงคำรามต่ำๆ ของเครื่องยนต์ V12 รถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอม สีดำสนิทเบรกกะทันหันห่างออกไปสองเมตร ตัวถังรถยาวหกเมตรสะท้อนแสงไฟถนนราวกับมันเปียกชื้น ทั้งสามคนหันไปมอง พวกเขาเห็นตราสัญลักษณ์ เห็นว่าใครก้าวลงมาจากรถ

ชายร่างสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรก้าวลงมาจากรถแฟนทอม ร่างกายกำยำ ไหล่กว้างที่ดูแน่นตึงภายใต้เสื้อสูทสั่งตัด แขนหนา เส้นเลือดปูดโปนที่ข้อมือเมื่อเขากำหมัด หน้าอกกว้าง แผ่นหลังกว้าง เขาไม่ใช่พวกนักเพาะกาย แต่เป็นคนที่ฝึกฝนร่างกายมาอย่างดีจนเห็นได้ชัดในทุกมัดกล้ามเนื้อ ผมสีเข้มสั้นเสยไปด้านหลัง เคราสามวันดูสะอาดตา ผิวสีแทน ดวงตาสีเข้มเกือบดำที่ไม่กะพริบเลยแม้แต่น้อย สวมสูทสั่งตัดสีเข้ม เสื้อเชิ้ตสีขาวไม่ได้ผูกเนกไท ปลดกระดุมสองเม็ดบน สวมแหวนทองที่นิ้วสามวง เขาก้าวเดินอย่างช้าๆ ไม่วิ่ง ไม่ตะโกน เขาหยุดลงห่างจากพวกนั้นหนึ่งเมตร จ้องมองพวกเขาทีละคน ราวกับกำลังประเมินราคา

"ปล่อยเธอซะ เดี๋ยวนี้"

ความเงียบเข้าปกคลุม คนที่ตัวใหญ่ที่สุดยิ้มพลางเช็ดปากด้วยหลังมือ

—แล้วแกเป็นใครวะ?

ซัลวาโตเรไม่ตอบ เขาเพียงแค่ก้าวไปข้างหน้า อีกฝ่ายก้าวถอยหลัง แล้วก้าวถอยหลังอีก ก่อนจะตั้งท่าเผชิญหน้าพร้อมกำหมัด

—ได้ งั้นแกก็ต้องอยู่ที่นี่ด้วย

คนแรกชกเข้าที่ใบหน้าเขา คิ้วของเขาแตก เลือดไหล ซัลวาโตเรไม่ขยับ คนที่สองเตะเข้าที่ท้องเขา เขาตัวงอเล็กน้อย คนที่สามกระแทกเข่าใส่หลังเขา สองคนแรกล้มลงกับพื้น ซัลวาโตเรลุกขึ้นยืน เขาใช้นิ้วโป้งเช็ดเลือดที่คิ้ว แล้วมองไปที่คนที่สาม

เขาล้มมันลงด้วยหมัดเดียวที่กราม

ทั้งสามคนนอนกองอยู่บนพื้น ซัลวาโตเรจัดเสื้อสูทให้เข้าที่ เขาเช็ดเลือดที่มือกับขากางเกง เขาไม่หันกลับไปมอง

ทั้งสามคนลุกขึ้นยืน เดินกะเผลก ก้มหน้ามองพื้น แล้ววิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมามอง ไม่พูดอะไรสักคำ

ซัลวาโตเรหันไปหาเธอ เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า หนังสือที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น มือที่สั่นเทา และดวงตาที่แดงก่ำ เขาทรุดตัวลงคุกเข่า เก็บหนังสือทีละเล่มแล้ววางไว้บนตักของเธอ

เขาลุกขึ้นยืน เปิดประตูหลังรถแฟนทอม กลิ่นหนัง ยาสูบ และกราปปาโชยออกมา คิ้วของเขาแตก แต่เขาไม่สนใจ

"ขึ้นรถไป และอย่ามองฉันแบบนั้น ฉันไม่ใช่ปัญหาของคืนนี้หรอก"

ความเงียบชั่วขณะ เสียงเครื่องยนต์ V12 ยังคงคำรามเบาๆ เธอไม่ขยับ

"เธอชื่ออะไร?... ช่างเถอะ ไม่สำคัญหรอก ขึ้นรถไป"